YELDACA ŞEYLER...

  Bugün okuduğum en güzel sözlerden biriydi: “Hatır hiç edilmişse, tavır elzemdir. Kelâm kifâyetsizse, sükût erdemdir.” Ne kadar zarif söylenmiş, değil mi? Bazı cümleler vardır, insanın içinden geçip gider. Bazılarıysa gelir, tam kalbin bir köşesine oturur. Sonra da oradan kalkıp hayatımızdaki bazı insanlara, bazı ilişkilere, bazı susuşlara bakmamızı sağlar. Bu söz de öyle… Çünkü insan zamanında çok konuşur, çok anlatır ama karşısındakine hiçbir şey anlatamaz. Bazen de tek bir bakışla koca bir romanı özetler. Hayat, bize zamanla şunu öğretiyor: Her söz söylenmek zorunda değil. Her yanlış düzeltilmek zorunda değil. Her insana kendimizi anlatmak zorunda hiç değiliz. Çünkü bazı insanlara ne kadar güzel cümleler kurarsanız kurun, onlar kelimelerin taşıdığı anlamı değil, kendi zihinlerinde kurdukları anlamı duyarlar. Hani bazıları vardır… Onlara saatlerce derdinizi anlatırsınız. En sonunda size şöyle derler: “Sen de çok alıngansın!” İşte o anda insanın içinde küçük bir...

 "Bazı insanlar doğru şeyleri söyler; ama doğru bir hayat yaşamaz. O yüzden bazen söze değil, sözü taşıyan hayata kulak vermek gerekir." -Yelda Öğretmen  Muhatabınızı iyi seçin. Yoksa... Dinsizden iman, ahlâksızdan ahlâk, psikopattan psikoloji, yalancıdan dürüstlük, nankörden vefa, vicdansızdan merhamet dersi dinlersiniz. Sonra da neden kafanızın karıştığını anlamaya çalışırsınız. Ne tuhaf bir çağda yaşıyoruz... İnsanlara en ağır haksızlıkları yapanın, her cuma en anlamlı mesajları paylaşmasına şaşırmıyoruz artık. Dakikliğin ne olduğunu bilmeyen biri, size zaman yönetimi anlatıyor. Trafikte camını açıp argo ve küfürle ortalığı inleten birinin, birkaç dakika sonra "Saygı çok önemli." demesini duyabiliyoruz. Sürekli dedikodu yapanın, "Kimsenin arkasından konuşmayın.,namazınızı kılın " diye öğüt verdiğine rastlıyoruz. Empati kurmayanın, iletişim uzmanı kesildiği... Öfkesini yönetemeyenin, sakin kalmanın efendiliğin faziletini anlattığı... Sorumluluk almayanı...

Ömre Ömür Katan Kadınlar Türkiye'de kadınların ortalama yaşam süresi 80,7 yıl, erkeklerin ise 75,5 yılmış... Arada tam 5,2 yıl var. Bilim bu farkı hormonlara, genetik yapıya, yaşam alışkanlıklarına ve sağlık kontrollerine bağlıyor. Hepsi doğru... Ama hayatın içinde yaşayanların da kendine göre bir teorisi var. Belki de kadınlar, bir ömre bir çok ömür sığdırmaya çalıştıkları için daha uzun yaşıyor. Çünkü kadın, çoğu zaman yalnızca kendi hayatını ne yazık ki  yaşayamıyor. Sabah herkesten önce uyanıyor. "Bugün ne pişireceğim?" diye düşünüyor. Çocukların,eşin  kahvaltısını hazırlıyor. Beslenme çantasını kontrol ediyor. "Ödevini yaptın mı?" "Defterini aldın mı?" "Montunu giy." "Servisi kaçırma." Derken kendi işe yetişiyor. İş yerinde çalışan... Eve gelince yine çalışan... Maaşlı mesaisi bitiyor ama ücretsiz mesaisi yeni başlıyor. Yemek... Bulaşık... Çamaşır... Ütü... Dağılmış evi toplamak... Dolabı düzenlemek... Markete uğramak... Eksikl...

Sahaya Çıkmayanın Skoru Bellidir "Cesaret, korkunun yokluğu değil; korkuya rağmen ilk adımı atabilmektir." — Yelda Öğretmen Hayat ilginç bir hakem... Bazen düdüğü hiç beklemediğin anda çalar, bazen de maçı uzatır da uzatır. Ama değişmeyen tek bir kuralı vardır: Sahaya çıkmayanın skor tabelasında yazan sonuç bellidir. Hükmen mağlubiyet. Ne gariptir ki çoğumuz kaybetmekten değil, kaybetmiş görünmekten korkuyoruz. Bu yüzden nice şarkılar söylenmeden susuyor, nice kitaplar yazılmadan çekmecelerde sararıyor, nice hayaller "Belki sonra..." denilerek ömrün en kuytu köşesine bırakılıyor. Oysa hayat, cesaret edenleri her zaman alkışlamasa da, en azından onlara bir hikâye veriyor. Denemeyenlere ise sadece "Acaba?" bırakıyor. İnsan bazen öyle komik bahaneler üretiyor ki... "Şimdi zamanı değil." "Biraz daha hazır olayım." "Ya başarısız olursam?" İşin tuhafı, bu "biraz daha" denilen gün, takvimlerde bir türlü bulunamıyor. Bir de ...

  SİNAPSLARIN VE ÖĞRENMENİN BÜYÜLÜ YOLCULUĞU  "Her merak bir kıvılcım, her öğrenme yeni bir bağlantıdır." "Beyin, kullanıldıkça büyüyen tek hazinedir." "Bugün öğrendiğin her şey, yarının sinir ağlarını örer."..🧠🤝📚YLD Şu an bu satırları okurken, alnının hemen arkasında, dünyanın en karmaşık ve en eğlenceli "şantiyesi" çalışıyor biliyor musun? İçeride baret takmış küçük işçiler yoook (gerçi olsaydı fena da olmazdı), ama ondan çok daha havalı bir şey var  Sinapslar! Işıklı bağlantılar ve merhaba diyen meraklı hücreler. ​ ​Beynimizi devasa bir elektrik ağına benzetiyorum. Öğrendiğimiz her yeni bilgi mesela bisiklete binmek, yeni bir kelime ezberlemek ya da annemizin yaptığı keke neler koyduğunu bilmek beynimizdeki nöronların birbirine el uzatmasıyla başlıyor. ​İşte o el sıkışma anına biz sinaps diyoruz. Eğer bir şeyi yeni öğreniyorsak bu nöronlar birbirine biraz mesafeli ve nazlı davranır. Ama öğrendikçe aralarındaki o bağ, çelikten bir köprüye ...

Bazı insanlar bir şehrin sokaklarından geçmez. Bir şehrin hafızasına yerleşirler. Konya sokaklarında yıllardır kırmızı elbisesi, kırmızı çantası, kırmızı ayakkabılarıyla yürüyen bir kadın vardı. Herkes onu "Kırmızılı Kadın" diye tanırdı. Belki adını bilmeyen çoktu ama onu görmeyen neredeyse yoktu. Geçtiğimiz günlerde bu dünyadan sessizce ayrıldı ve tüm ülke tanıdı . Arkasında ise sadece kırmızı kıyafetler değil, genç kızların uzun süre unutmayacağı bir hayat hikâyesi bıraktı. Hayat bazen insanın elinden çok şey alıyor. Hayallerini... Güvenini... Bazen de geleceğe dair kurduğu bütün cümleleri... Sultan Özcan'ın hikâyesi de biraz böyleydi. Genç yaşta sevdiği adamla evlendi. Hayatın ona uzun ve mutlu bir yol hazırladığını düşündü belki. Ama bazı yollar insanın hayal ettiğinden daha engebeli çıkıyor. Yaşadığı acılar, yalnızlıklar ve kırgınlıklar onu başka bir hayata sürükledi. Fakat burada hikâyenin en önemli kısmı başlıyor. Çünkü bazı insanlar yaşadıkları acılar yüzünden kar...