DAHA AZ ÖL ,DAHA ÇOK YAŞA


 DAHA AZ ÖL, DAHA ÇOK YAŞA

Bugün kendin için bir adım at.

“Daha az ye, daha çok düşle. Daha az uyu, daha çok nefes al. Daha az öl ve ebediyen yaşa…”

Tanrılar Okulu kitabında geçen bu söz, zihnime bir cümleden çok daha fazlasını bıraktı.

Çünkü hayat, çoğu zaman alışkanlıklarımızın gölgesinde uyuyarak geçiyor.

Tıka basa doyduğumuz sofralarda ruhumuz aç kalıyor.

Gözlerimizi uzun uykulara kapatırken, kalbimiz aslında uyanmak istiyor.

Her gün biraz daha unutuyoruz yaşamanın ne olduğunu…

Ama hâlâ bir umut var:

Hatırlamak.

Ve hatırlanacak şeyler yapmak.

Daha az ye…

Çünkü doyum bazen bir tabakta değil, bir hayalde gizlidir.

Ruhunu beslemeyen hiçbir öğün seni gerçekten tatmin edemez.

Daha çok düşle…

Çünkü hayaller, ruhun gerçek besinidir.

Bir insan ne kadar hayal kurabiliyorsa, o kadar diridir.

Hayalini kuramadığın hiçbir şeyi inşa edemezsin.

Daha az uyu…

Çünkü yaşam, rüyaların içinde değil; farkındalığın içinde saklıdır.

Gerçek uyanış, gözlerini açmakla değil, kalbini açmakla başlar.

Daha çok nefes al…

Gerçekten.

Tam anlamıyla nefes al.

Her nefes bir mucize.

Aldığın her nefeste yeniden başla, yeniden doğ.

Anka kuşu gibi…

Daha az öl…

Her gün biraz eksilmeyi bırak artık.

Kırılan yerlerinden yeniden yeşer.

İçindeki ışığı söndürme.

Düş…

Tökezle…

Ama mutlaka kalk.

Ve en önemlisi:

Ebediyen yaşa.

Çünkü sen yalnızca bir günden, bir bedenden, bir ömürden ibaret değilsin.

Sen, her an yeniden var olabilen sonsuz bir ihtimalsin.

İz bırakarak…

Yarına dokunarak…

Yaşayarak…

Bugün kendin için bir adım at.

Daha bilinçli.

Daha uyanık.

Daha cesur.

Ve unutma:

Hayat, sen onu nasıl yaşarsan öyle geçecek.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

MATEMATİK TAMAM PEKİ EMPATİDE NEREDEYİZ ?

Resim
 “Bilgi zekayı büyütür, kelimeler ruhu iyileştirir.” — Yelda Kuşcu  Kılıçarslan İçinde yaşadığımız dünyada insan ruhundan daha değerli bir şey yok ! Ama ne yazık ki eğitim sistemimizde,aile içinde  bu paha biçilmez hazinenin adı çok  geçmez. Okullarda bilgi ölçülür, ailede zeka övülür; oysa ruhun eğitimi hep ertelenir.Ailede sorun varsa sessizlikle veya yüksek sesle  çözüleceğine inanılır..? Matematik notu düşerse dershaneye gidilir, ama kalbi kırılan çocuğa kimse “gel, duygularını bi  konuşalım” demez. çözülen problemler değil, yanlış anlaşılan duygulardır. Geçenlerde ders işlerken öğrencilere  sordum: “Yakınınız(anneniz ,kardeşiniz ..) ağladığında, üzüldüğünde ne yapıyorsunuz?” Gelen cevaplar: “Yalnız bırakırım.” “Sarılırım.” “Hiçbir şey demem.” Masum, içten, ama  çok çok eksik… Çocuklar henüz duyguyu adlandırmayı, anlamayı, tamir etmeyi bilmiyor. Çünkü bu onlara hiç  öğretilmedi. Matematiği öğrettik, fen deneyleri yaptık; ama “Bir insan üz...
Devamı

TAŞTAN KUŞ OLMAZ

Resim
 Aristo demiş ki: “Bir taşı on bin defa da havaya atsan, uçmayı öğretemezsin.” Kulağa sert geliyor ama ne yalan söyleyelim, doğru. Hayat, bazen elimizdeki taşı kuş sanmamızla, bazen de uçan kuşu yere indirip "taş gibi sağlam!" dememizle geçiyor. İkisinde de hüsran kaçınılmaz. Çünkü taş ne kadar parlak olursa olsun, uçmaz. Kuş ne kadar sağlam durursa dursun, toprağa çakıldığında şakımaz.. Peki biz ne yapıyoruz? On bininci denemede o taşın gökyüzünde bir şekilde süzüleceğini sanıyoruz. Ve sonra hayal kırıklığına uğrayınca da gökyüzüne saydırıyoruz.. “Olmuyorsa, gökyüzü yüzünden!” Enerjimiz sınırlı. Her güne bir miktar umutla, biraz cesaretle ve bolca çayla, kahveyle başlıyoruz. Bu enerjiyi nereye harcadığımızsa hayat kalitemizi belirliyor. Yanlış insanlara, olmayacak işlere, yürümeyen yollara verdiğimiz her damla enerji, bize zamanla şunu fısıldar: "Taş hâlâ düşüyor... ve sen hâlâ umutla yukarı bakıyorsun." Oysa bazen yukarıya bakmak yerine, elindeki taşı bırakıp, sa...
Devamı