YELDACA ŞEYLER...

  BİRAZ ALAN BİRAZ NEFES İnsan ilişkilerinde tuhaf bir huyumuz var. Sevdiğimiz insanı hayatımıza aldığımızda, ona bir sandalye vermekle yetinmiyoruz. Masayı da ona göre kuruyoruz. Sonra masanın etrafındaki bütün sandalyeleri kaldırıp: “Sen zaten varsın.” diyoruz. Belki de ilişkilerde bizi yoran şey sevgisizlikten çok, birbirimizin hayatında gereğinden fazla yer kaplamamız. Oysa herkesin hayatında kendisine ait bir oda olmalı. Kapısı bazen kapanabilmeli. Penceresi açılabilmeli. Ve o odanın anahtarı sadece kendisinde kalabilmeli. Çünkü bir insanı sevmek, onun bütün hayatına taşınmak değildir. ─── DOSTLUKTA… Dostlukta yakınlık güzel şey. Ama insan bazen en yakın arkadaşına bile her şeyini anlatmak zorunda olmadığını öğrenmeli. Her düşüncenin paylaşılması gerekmiyor. Her kırgınlığın hemen açıklanması gerekmiyor. Her sessizliğin arkasında bir anlam aramak da gerekmiyor. Çünkü dostluk, birbirimizin bütün hayatını denetlemek değil; birbirimizin hayatına gerektiğinde ışı...

İNSANI ZAMAN DEĞİL, ZAMANIN İÇİNDEKİ HALLERİ ANLATIR İnsanları tanımak için eskiden çok çaba harcardım. Ne demek istedi? Neden böyle söyledi? Bana gerçekten değer veriyor mu? Bunu niye yaptı? Acaba kırıldı mı? Ben mi yanlış anladım? Bir de üstüne, insan davranışlarının alt yazısını okumaya çalışırdım. Sanki herkesin alnında küçük bir kullanım kılavuzu vardı da ben onu bulmaya uğraşıyordum. Meğer gerek yokmuş. İnsan, kendini anlatmak için uzun uzun konuşmuyor aslında. Bir süre sonra yaptığı küçücük şeylerle bütün hikâyesini anlatıveriyor. Mesela zor gününde aramadığın hâlde seni arayan biri vardır. “İyi misin?” der. Öyle büyük laflar etmez. Çözüm üretmez. Hayatını baştan aşağı düzene sokmaya da kalkmaz. Sadece sesini duymak ister. Bir de vardır; her şey yolundayken en yakınındadır. Fotoğraflarda yanındadır, kahkahalarda yanındadır, sofralarda yanındadır… Ama hayat biraz ağırlaşınca telefonuna bile ulaşamazsın. O zaman insan şunu anlıyor: Bazıları hayatına arkadaş olara...