BİR YILDIZ KAYDI GÖKYÜZÜNDEN


 BİR YILDIZ KAYDI GÖKYÜZÜNDEN

Çok kıymetli sevgili Vahap Bellibaş’ın Aziz Hatırasına...

 ​İçimde tarif etmekte zorlandığım, kelimelerin bile eğilip büküldüğü derin bir sızı var bugün. Hani bazı insanlar vardır; varlığıyla dünyaya zarafet, neşe ve umut taşırlar. Onlar göçüp gittiğinde sadece bir hayat son bulmaz, sanki dünyanın bir rengi, gökyüzünün bir feneri eksilir. İşte bu dünyadan öyle bir insan, bir asil beyefendi, bir çocuk dostu geçti.Emekli öğretmen ve duayen izci liderimiz Vahap Bellibaş...
​Kimbilir kaç çocuğun çocukluğu, kaç gencin geleceğe bakan pusulası oldu? Kaç yüreğe dokundu, kaç ömre unutmaları mümkün olmayan güzellikler fısıldadı? Bugün onun gidişiyle kaç yüreğin canı acıdı, tahmin etmek zor. Ama bildiğim bir şey var ki; onu tanıma şerefine erişen herkes, heybesinde onun o kocaman ve şefkatli kalbinden bir parça taşıyor artık.
​Ben onu, o unutulmaz Erzurum Keyifli Okul Atölyem (KOA) kampımızda tanıma şerefine ulaştım. Kampın o kendine has telaşı ve coşkusu içinde, koca yaşına rağmen bitmek tükenmek bilmeyen enerjisiyle hepimizin neşe kaynağı olmuştu. Karşımızda duran sadece bir izci lideri ya da emekli bir öğretmen değil; çocukla çocuk olan, çocuk gibi oynayan, oynatan, şarkılarıyla ve marşlarıyla tüm ortama hayat veren canlı bir çınardı. Yaşı ne olursa olsun, ruhu her daim bir yavrukurtun heyecanını taşıyordu.✌️
​Gittiği her yeri, şahit olduğu her güzel anı  not defterine kaydederdi. Sanki hayata ve insana dair hiçbir güzelliği kaçırmak istemez gibi, her anı ölümsüzleştirirdi. Tahminim o deftere sadece notlar değil; nezaket, saygı, sevgi ve naiflik de  işlenirdi ilmek ilmek. Öyle içten, öyle mütevazı öyle candı ki... Sosyal medyada paylaştığım her gönderime , attığım her storiye o kadar güzel, o kadar kalpten yorumlar yapardı ki, onun o zarif beyefendiliğini ekranın arkasından bile hisseder, mutlu olurdum.
​Şimdi evimde , bana o güzel günlerin ve asil ruhunun bir nişanesi olarak armağan ettiği bir kolye duruyor. O kolye, sadece bir hatıra değil; Vahap Lider’in bana, çocuklara ve bu dünyaya bıraktığı o eksilmeyen sevginin somut bir sembolü. Onu ömrüm boyunca kalbimde , en kıymetli emanetim olarak saklayacağım.
​İçim acıyor, hislerimi kelimelere dökmekte gerçekten zorlanıyorum. Ama gözyaşlarımın arasından sızan kocaman bir minnet duygusu var.İyi ki geçtin bu dünyadan Vahap Liderim... İyi ki yollarımız o karlı Erzurum günlerinde, o içimizi sıcacık eden anlarda  kesişti. İyi ki seni tanıdım, iyi ki seninle o çocuksu safiyetle oyunlar oynadık.
​Rabbim seni cennetinin en güzel, en neşeli,en mutlu  köşesinde kucaklasın. Toprağın incitmesin, yattığın yer nurla dolsun. Biz senden razıydık, dilerim gökyüzü de senden razı olur. Bize kattığın şarkılar, marşlar ve o eşsiz zarafet için minnettarım.
​Seni, o elinden düşürmediğin not defterindeki en güzel hatıralarla, o hiç susmayan şarkılarınla asla unutmayacağız... Ruhun şad olsun.

Onun hayat mottosu, izciliğin kurucusu Baden-Powell’ın o köklü öğüdünde gizliydi sanki: 'Dünyayı, onu bulduğunuzdan biraz daha iyi bir yer olarak bırakmaya çalışın.' O tam da böyle yaptı; dokunduğu her yürekte, bastığı her toprakta silinmez güzellikte izler bıraktı.

Bu yazım; Erzurum KOA kampında yolları kesişenlerin, onun neşesinden ve zarafetinden payına düşeni alanların ve tüm izci camiasının büyük küçük bütün yavrukurtlarının ortak acısının ve sonsuz minnetinin bir ifadesi olsun
Bazen söz biter, kelimeler düğümlenir; işte tam da bu yüzden, o güzel ruhun hatırası zihinlerde silinmesin, söz uçup gitmesin diye yazı kalsın istedim.
​12 Haziran 2026
Daima Hazır...✌️🫶✌️

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MATEMATİK TAMAM PEKİ EMPATİDE NEREDEYİZ ?

Resim
 “Bilgi zekayı büyütür, kelimeler ruhu iyileştirir.” — Yelda Kuşcu  Kılıçarslan İçinde yaşadığımız dünyada insan ruhundan daha değerli bir şey yok ! Ama ne yazık ki eğitim sistemimizde,aile içinde  bu paha biçilmez hazinenin adı çok  geçmez. Okullarda bilgi ölçülür, ailede zeka övülür; oysa ruhun eğitimi hep ertelenir.Ailede sorun varsa sessizlikle veya yüksek sesle  çözüleceğine inanılır..? Matematik notu düşerse dershaneye gidilir, ama kalbi kırılan çocuğa kimse “gel, duygularını bi  konuşalım” demez. çözülen problemler değil, yanlış anlaşılan duygulardır. Geçenlerde ders işlerken öğrencilere  sordum: “Yakınınız(anneniz ,kardeşiniz ..) ağladığında, üzüldüğünde ne yapıyorsunuz?” Gelen cevaplar: “Yalnız bırakırım.” “Sarılırım.” “Hiçbir şey demem.” Masum, içten, ama  çok çok eksik… Çocuklar henüz duyguyu adlandırmayı, anlamayı, tamir etmeyi bilmiyor. Çünkü bu onlara hiç  öğretilmedi. Matematiği öğrettik, fen deneyleri yaptık; ama “Bir insan üz...
Devamı

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

İHMALİN İNCELİKLERİ

Resim
 Bazı şeyleri ihmal ederiz… Bir çiçeği mesela. “Bugün sulamasam da olur,” deriz. Sonra bir bakarız, ertesi sabah yapraklarını toplamış gitmiş; sessiz, sitemli bir cenaze gibi saksının dibine çökmüş. O anda anlarız ki, ihmalin de kendi adalet sistemi var: “Beni unuttun, ben de seni güzellikten mahrum bıraktım.” İhmal ettiğimiz her şey bir gün mutlaka intikamını alır. Ders çalışmazsın, sınav kağıdı seninle özel olarak ilgilenir. Sporu ihmal edersin, pantolon fermuarı yavaş yavaş emekli olmaya karar verir. Dostunu aramazsın, bir gün bir haber gelir: “O taşınmış… senden de kalbine bir adres bırakmamış.” Kendini ihmal edersin, bir sabah aynada seni tanımayan bir yüzle göz göze gelirsin. İhmal, görünmez bir canavardır; kapının eşiğinde bekler. İlk başta kibar davranır, “Bugünlük boşver,” der. Sonra farkına varmadan senin patronun oluverir.  Ve işin kötüsü, onun sesi hep tanıdıktır ; biraz tembelliğe, biraz bahaneye, biraz da “yarın yaparım”a benzer. Bazen ilişkilerimizde bile aynı h...
Devamı