İNSAN YAPBOZ DEĞİLDİR


 Hayatta bazı insanlar vardır…

Seni bir bütün olarak görmek yerine, parçalara ayırmayı seçerler. Sanki bir insan “yapboz kutusuymuş” gibi… Bir parçanı severler, bir parçanı eleştirirler, bir parçanı saklarlar, bir parçanı kaybettirirler.

Ve sonra en tuhafı olur ve 

kendi istedikleri parçaları birleştirip “seni” yeniden tanımlamaya çalışırlar.

Oysa hiç bir insan yapboz değildir.

Bir yapbozun resmi önceden bellidir. Parçaları sınırlıdır. Kayıp parça bulununca tamamlanır. Ama insan öyle mi? İnsan; değişir, büyür,gelişir , kırılır, iyileşir, küllerinden yeniden doğar . Bir gün “tamam” dediğin şey, ertesi gün bambaşka bir anlam kazanır.

Ama bazı insanlar bu gerçeği sevmez. Çünkü bir insanı bütün olarak görmek emek ister. Sabır ister. Anlamak ister. Kolay değildir.

O yüzden daha pratik bir yol seçerler;parçala, yorumla, yönet.

Bir gün seni “çok iyisin” diye göğe çıkarırlar…

Ertesi gün aynı özellik için “fazla duygusalsın” derler.

Daha dün seni tamamlayan şey, bugün eksik sayılır.

İşte burada insanın kendine sorması gereken o ince soru başlar.

“Ben mi değiştim, yoksa beni parça parça gören gözler mi yoruldu?”

Gerçek şu ki;

Seni yapboz gibi oynayanların elinde sorun senin eksikliğin değildir.

Sorun, onların insanı bütün olarak göremeyişidir.

Çünkü bütün görmek cesaret ister.

Bir insanı hem güçlü haliyle, hem kırılgan haliyle kabul etmek…Hem kolay hem zor haliyle saygı duymak .

Hem doğru yaptığıyla, hem hata yaptığıyla sevebilmek…

Bu yüzden bazıları insanı “hikaye” gibi değil, kendi ihtiyacına göre “liste” gibi okur.

Artıları yazar, eksileri toplar, sonra “bu uymaz” deyip kapatır defteri .

Ama insan silinip yeniden yazılacak satırlar değildir.

Ve en önemlisi, kimsenin keyfine göre yeniden dizayn edilecek bir yapboz hiç değildir.

İnsanın yapması gereken şey aslında çok basittir.

Kendini başkalarının elindeki parçalarla tamamlamaya çalışmayı bırakmak.

Çünkü seni kim nasıl görürse görsün…

Sen bir bütünsün.

Kırık yerlerin bile hikayenin bir parçası.

Eksik sanılan yanların bile seni sen yapan detaylar.

Seni parça parça görmeye çalışanlara en güzel cevap,dağılmadan dimdik, sessizce bütün kalabilmektir.

Yelda Öğretmen 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

MATEMATİK TAMAM PEKİ EMPATİDE NEREDEYİZ ?

Resim
 “Bilgi zekayı büyütür, kelimeler ruhu iyileştirir.” — Yelda Kuşcu  Kılıçarslan İçinde yaşadığımız dünyada insan ruhundan daha değerli bir şey yok ! Ama ne yazık ki eğitim sistemimizde,aile içinde  bu paha biçilmez hazinenin adı çok  geçmez. Okullarda bilgi ölçülür, ailede zeka övülür; oysa ruhun eğitimi hep ertelenir.Ailede sorun varsa sessizlikle veya yüksek sesle  çözüleceğine inanılır..? Matematik notu düşerse dershaneye gidilir, ama kalbi kırılan çocuğa kimse “gel, duygularını bi  konuşalım” demez. çözülen problemler değil, yanlış anlaşılan duygulardır. Geçenlerde ders işlerken öğrencilere  sordum: “Yakınınız(anneniz ,kardeşiniz ..) ağladığında, üzüldüğünde ne yapıyorsunuz?” Gelen cevaplar: “Yalnız bırakırım.” “Sarılırım.” “Hiçbir şey demem.” Masum, içten, ama  çok çok eksik… Çocuklar henüz duyguyu adlandırmayı, anlamayı, tamir etmeyi bilmiyor. Çünkü bu onlara hiç  öğretilmedi. Matematiği öğrettik, fen deneyleri yaptık; ama “Bir insan üz...
Devamı

İHMALİN İNCELİKLERİ

Resim
 Bazı şeyleri ihmal ederiz… Bir çiçeği mesela. “Bugün sulamasam da olur,” deriz. Sonra bir bakarız, ertesi sabah yapraklarını toplamış gitmiş; sessiz, sitemli bir cenaze gibi saksının dibine çökmüş. O anda anlarız ki, ihmalin de kendi adalet sistemi var: “Beni unuttun, ben de seni güzellikten mahrum bıraktım.” İhmal ettiğimiz her şey bir gün mutlaka intikamını alır. Ders çalışmazsın, sınav kağıdı seninle özel olarak ilgilenir. Sporu ihmal edersin, pantolon fermuarı yavaş yavaş emekli olmaya karar verir. Dostunu aramazsın, bir gün bir haber gelir: “O taşınmış… senden de kalbine bir adres bırakmamış.” Kendini ihmal edersin, bir sabah aynada seni tanımayan bir yüzle göz göze gelirsin. İhmal, görünmez bir canavardır; kapının eşiğinde bekler. İlk başta kibar davranır, “Bugünlük boşver,” der. Sonra farkına varmadan senin patronun oluverir.  Ve işin kötüsü, onun sesi hep tanıdıktır ; biraz tembelliğe, biraz bahaneye, biraz da “yarın yaparım”a benzer. Bazen ilişkilerimizde bile aynı h...
Devamı