SÖZÜN DEĞERİ SAHİBİNİN HAYATIDIR


 "Bazı insanlar doğru şeyleri söyler; ama doğru bir hayat yaşamaz. O yüzden bazen söze değil, sözü taşıyan hayata kulak vermek gerekir."

-Yelda Öğretmen 


Muhatabınızı iyi seçin.

Yoksa...

Dinsizden iman,

ahlâksızdan ahlâk,

psikopattan psikoloji,

yalancıdan dürüstlük,

nankörden vefa,

vicdansızdan merhamet dersi dinlersiniz.

Sonra da neden kafanızın karıştığını anlamaya çalışırsınız.

Ne tuhaf bir çağda yaşıyoruz...

İnsanlara en ağır haksızlıkları yapanın, her cuma en anlamlı mesajları paylaşmasına şaşırmıyoruz artık.

Dakikliğin ne olduğunu bilmeyen biri, size zaman yönetimi anlatıyor.


Trafikte camını açıp argo ve küfürle ortalığı inleten birinin, birkaç dakika sonra "Saygı çok önemli." demesini duyabiliyoruz.

Sürekli dedikodu yapanın, "Kimsenin arkasından konuşmayın.,namazınızı kılın " diye öğüt verdiğine rastlıyoruz.

Empati kurmayanın, iletişim uzmanı kesildiği...

Öfkesini yönetemeyenin, sakin kalmanın efendiliğin faziletini anlattığı...

Sorumluluk almayanın, disiplin üzerine nutuk attığı...

Kitap okumayanın, bilgi yarışına girdiği...

Hayatında tek bir ağaç dikmeyenin, çevre gönüllüsü ilan edildiği...

Kul hakkını önemsemeyenlerin, en uzun duaları ettiği zamanlara şahit oluyoruz.

Ve en ilginçlerinden biri...

Bazı insanlar kendi hayatlarında ilişkileri bir "koleksiyon" gibi yaşarken, evleneceği kişide kusursuzluk ve el değmemiş bir geçmiş arayabiliyor. Başkası için istediği ölçüyü, kendisi için kullanmayan adalet; adalet değil, çifte standarttır.

Elbette kimse kusursuz değil..

Hata yapmak insanidir.

Ama insanın söylediğiyle yaşadığı arasındaki mesafe büyüdükçe, benim nazarımda sözlerinin değeri de küçülüyor.Bir söz, onu söyleyenin yaşamında karşılık buluyorsa değerlidir..


Çünkü öğüt vermek çok kolay...

Zor olan, o öğüdün içinde insanca yaşamaktır.

Bu yüzden her sözü dikkate alıp alkışlamayın.

Önce o sözün sahibinin hayatına bakın.

Çünkü karakter, ağızdan çıkan cümlelerle değil; kimsenin görmediği yerde yapılan tercihlerle belli olur.Eskiler, "Sözün tesiri, söyleyenin hâlidir." derdi. Belki de bu yüzden bazı insanların tek cümlesi yüreğe dokunurken, bazılarının saatlerce konuşması sadece gürültü gibi geliyor.

Hayatta kulağımız kadar terazimizi de çalıştırmalıyız. Her konuşanı bilge, her öğüt vereni örnek insan sanmamalıyız.


Muhatabınızı iyi seçin.

Yoksa ömrünüz, aynaya bakmayı reddeden insanların size hayat dersi vermekle geçebilir.Zira pusulası bozuk bir kaptan, size yön tarif etse bile varacağınız liman güvenli olmayabilir.



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

MATEMATİK TAMAM PEKİ EMPATİDE NEREDEYİZ ?

Resim
 “Bilgi zekayı büyütür, kelimeler ruhu iyileştirir.” — Yelda Kuşcu  Kılıçarslan İçinde yaşadığımız dünyada insan ruhundan daha değerli bir şey yok ! Ama ne yazık ki eğitim sistemimizde,aile içinde  bu paha biçilmez hazinenin adı çok  geçmez. Okullarda bilgi ölçülür, ailede zeka övülür; oysa ruhun eğitimi hep ertelenir.Ailede sorun varsa sessizlikle veya yüksek sesle  çözüleceğine inanılır..? Matematik notu düşerse dershaneye gidilir, ama kalbi kırılan çocuğa kimse “gel, duygularını bi  konuşalım” demez. çözülen problemler değil, yanlış anlaşılan duygulardır. Geçenlerde ders işlerken öğrencilere  sordum: “Yakınınız(anneniz ,kardeşiniz ..) ağladığında, üzüldüğünde ne yapıyorsunuz?” Gelen cevaplar: “Yalnız bırakırım.” “Sarılırım.” “Hiçbir şey demem.” Masum, içten, ama  çok çok eksik… Çocuklar henüz duyguyu adlandırmayı, anlamayı, tamir etmeyi bilmiyor. Çünkü bu onlara hiç  öğretilmedi. Matematiği öğrettik, fen deneyleri yaptık; ama “Bir insan üz...
Devamı

TAŞTAN KUŞ OLMAZ

Resim
 Aristo demiş ki: “Bir taşı on bin defa da havaya atsan, uçmayı öğretemezsin.” Kulağa sert geliyor ama ne yalan söyleyelim, doğru. Hayat, bazen elimizdeki taşı kuş sanmamızla, bazen de uçan kuşu yere indirip "taş gibi sağlam!" dememizle geçiyor. İkisinde de hüsran kaçınılmaz. Çünkü taş ne kadar parlak olursa olsun, uçmaz. Kuş ne kadar sağlam durursa dursun, toprağa çakıldığında şakımaz.. Peki biz ne yapıyoruz? On bininci denemede o taşın gökyüzünde bir şekilde süzüleceğini sanıyoruz. Ve sonra hayal kırıklığına uğrayınca da gökyüzüne saydırıyoruz.. “Olmuyorsa, gökyüzü yüzünden!” Enerjimiz sınırlı. Her güne bir miktar umutla, biraz cesaretle ve bolca çayla, kahveyle başlıyoruz. Bu enerjiyi nereye harcadığımızsa hayat kalitemizi belirliyor. Yanlış insanlara, olmayacak işlere, yürümeyen yollara verdiğimiz her damla enerji, bize zamanla şunu fısıldar: "Taş hâlâ düşüyor... ve sen hâlâ umutla yukarı bakıyorsun." Oysa bazen yukarıya bakmak yerine, elindeki taşı bırakıp, sa...
Devamı