İÇİMİZDEKİ ESKİ İNSANA SELAM OLSUN


 Bazı insanlar hayatımıza misafir gibi gelir…

Ayakkabılarını bile çıkarmadan girerler kalbimize.

Bazılarıysa koltuğa şöyle bir yayılır, kumandayı eline alır, hayatımızın kanalını değiştirir. Üstelik giderken de “Sen çok değiştin.” derler.

İnsan en çok buna şaşırıyor zaten. Yangını çıkaranın, dumandan şikayet etmesine…

Dostoyevski’nin o keskin cümlesi boşuna içimize oturmuyor:

“Bazı sınırlar vardır, geçildi mi dönüşü yoktur.”

Çünkü insan aslında bir anda tükenmez.

Kimse bir sabah uyanıp da “Bugün kırılmaya karar verdim.” demez.

İnsan azar azar yorulur.

Biriken sessizliklerden, yutulan cümlelerden, “boş ver” diye diye içine attığı şeylerden çatlar.

Bir bardağın taşması için son damla gerekir derler ya…

Aslında o son damla suçsuzdur.

Kabahat biraz da yıllardır “Ben idare ederim.” diye dolaşan o iyi niyetli kalptedir.

Ne garip…

İnsan çocukken kırılan oyuncağına ağlar, büyüyünce kırılan kendisine gülümser.

“İyiyim.” der mesela.

Bu kelime bazen dünyanın en kısa romanıdır.

Sonra bir gün biri gelir…

Sadece bir cümle kurar.

Belki küçücük bir bakış atar.

Ve yıllardır ayakta duran iç duvar sessizce çöker.

İşte o an insan kavga etmeyi bile bırakır. Çünkü bazı vedalar bağırarak değil, içinden sessizce çekilerek olur.

Ama hayatın tuhaf bir mizah anlayışı da vardır.

Tam “Ben artık kimseye güvenmem.” dersin, pazarda domates seçerken biri sana “Abla en iyisi alttaki kasada.” diye iyilik yapar.

Bir çocuk sebepsiz yere gülümser.

Otobüste biri yer verir.

Çayın demi tam kararında olur.Kahve sever bu diye biri kahvesiyle çıkar gelir 

Ve insanın içine küçücük bir umut düşer.

Demek ki kalp tamamen küsmüyor hayata.

Sadece herkese kapıyı eskisi kadar hızlı açmıyor.

Belki de olgunlaşmak budur.

Her kıranı affetmek değil…

Kime ne kadar yaklaşacağını öğrenmek.

Kendini tüketmeden sevebilmek.

Ve bazı insanları hayatında değil, sadece hatırında tutmak.

Çünkü insan unutmaz.

Sadece acının yerini değiştirir.

İlk zamanlar göğsünde taş gibi duran şey, zamanla cebinde taşıdığı eski bir anahtara dönüşür.

Ara sıra eline gelir…Bakar ki kilit değişmiş yine de atmaz o anahtarı..

Canı yine sızlar ama artık hangi kapının açılmaması gerektiğini biliyordur.

O yüzden belki de her sabahın bize söylediği şey şudur:

“Dün seni yoranları sırtında taşıma. Bazıları hayatına ders olmak için geldi, bir ömür yanında olmak için değil.”

Ve insan bir gün şunu anlıyor.

Bazı kırgınlıklar sizi kötü yapmaz…

Sadece artık herkese eski saflığınızla bakamayacak kadar büyütür sizi..

Çünkü en derin yaraları düşmanlar açmaz çoğu zaman;

“Ben asla yapmam,kıyamam ” diyenler açar.

İşte o yüzden insan bir yerden sonra kimseye kin tutmaz aslında…

Sadece içindeki o eski, saf halinin mezarını sessizce ziyaret eder.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

MATEMATİK TAMAM PEKİ EMPATİDE NEREDEYİZ ?

Resim
 “Bilgi zekayı büyütür, kelimeler ruhu iyileştirir.” — Yelda Kuşcu  Kılıçarslan İçinde yaşadığımız dünyada insan ruhundan daha değerli bir şey yok ! Ama ne yazık ki eğitim sistemimizde,aile içinde  bu paha biçilmez hazinenin adı çok  geçmez. Okullarda bilgi ölçülür, ailede zeka övülür; oysa ruhun eğitimi hep ertelenir.Ailede sorun varsa sessizlikle veya yüksek sesle  çözüleceğine inanılır..? Matematik notu düşerse dershaneye gidilir, ama kalbi kırılan çocuğa kimse “gel, duygularını bi  konuşalım” demez. çözülen problemler değil, yanlış anlaşılan duygulardır. Geçenlerde ders işlerken öğrencilere  sordum: “Yakınınız(anneniz ,kardeşiniz ..) ağladığında, üzüldüğünde ne yapıyorsunuz?” Gelen cevaplar: “Yalnız bırakırım.” “Sarılırım.” “Hiçbir şey demem.” Masum, içten, ama  çok çok eksik… Çocuklar henüz duyguyu adlandırmayı, anlamayı, tamir etmeyi bilmiyor. Çünkü bu onlara hiç  öğretilmedi. Matematiği öğrettik, fen deneyleri yaptık; ama “Bir insan üz...
Devamı

İHMALİN İNCELİKLERİ

Resim
 Bazı şeyleri ihmal ederiz… Bir çiçeği mesela. “Bugün sulamasam da olur,” deriz. Sonra bir bakarız, ertesi sabah yapraklarını toplamış gitmiş; sessiz, sitemli bir cenaze gibi saksının dibine çökmüş. O anda anlarız ki, ihmalin de kendi adalet sistemi var: “Beni unuttun, ben de seni güzellikten mahrum bıraktım.” İhmal ettiğimiz her şey bir gün mutlaka intikamını alır. Ders çalışmazsın, sınav kağıdı seninle özel olarak ilgilenir. Sporu ihmal edersin, pantolon fermuarı yavaş yavaş emekli olmaya karar verir. Dostunu aramazsın, bir gün bir haber gelir: “O taşınmış… senden de kalbine bir adres bırakmamış.” Kendini ihmal edersin, bir sabah aynada seni tanımayan bir yüzle göz göze gelirsin. İhmal, görünmez bir canavardır; kapının eşiğinde bekler. İlk başta kibar davranır, “Bugünlük boşver,” der. Sonra farkına varmadan senin patronun oluverir.  Ve işin kötüsü, onun sesi hep tanıdıktır ; biraz tembelliğe, biraz bahaneye, biraz da “yarın yaparım”a benzer. Bazen ilişkilerimizde bile aynı h...
Devamı