HAYATIN NERESİNDEN DÖNERSEN KÂR MIDIR?


 Hayatın Neresinden Dönülse Kâr mıdır?

​Edebiyatımızın en derin, en sarsıcı ve ne yazık ki en hüzünlü figürlerinden biridir Nilgün Marmara. Benim de hayatımdaki unutulmaz, yeri doldurulmaz insanlardan, ruhlardan biridir o. Yazdıklarındaki o her an gidecekmiş gibi duran tekinsiz hava, insanı ilk andan itibaren çok derinden yakalar. Şiirlerinde, günlüklerinde o sonu adım adım sezmek, okuyucunun içine işleyen bir ağırlık bırakır. Sylvia Plath üzerine yazdığı tezde kurduğu o meşhur cümle ise, kalbimize saplanan bir kıymık gibidir adeta:
​"Hayatın neresinden dönülse kârdır."
​Kelimelerin ağırlığına ve insanın bazen kendini çok yorgun hissettiği anlara bakarsak, o anlık bir teslimiyetle "Evet, galiba öyle" diyesi geliyor insanın. Hayat bazen o kadar çok hırpalıyor, o kadar çok maske taktırıyor ve naif ruhları o kadar çok yoruyor ki... O yükü bırakıp gitme fikri, dışarıdan bakan kırgın bir göze bir "kâr" gibi görünüyor. Nilgün de dünyayı öyle bir yabancılıkla, öyle bir ağırlıkla hissetti ki, erken bir dönüşü kendince bir kazanç saydı.
​Ama o cümlenin tam karşısına, hayatın o inatçı, o mağrur ve filizlenen tarafını koymak zorundayız.
​Tohumlar hep yarın içindir. Bugün toprak altında, karanlıkta ve sıkışmış hisseden bir tohum, "Buradan dönmek kârdır" deyip çürümeyi seçerse, yarın güneşe uzatacağı o yeşil yaprağı, açacağı o güzelim çiçeği hiç göremez. Toprağın bağrındaki o sancı, aslında gökyüzüne kavuşmanın habercisidir.
​Dünyanın bizim naifliğimize ihtiyacı var. Eğer dünyadaki tüm kırılgan, güzel yürekli ve derin insanlar "hayatın neresinden dönülse kârdır" diyerek erkenden çekilirse; meydan tamamen o ruhları yoran kaba, hırt ve hoyrat dünyaya kalır. Naif kalabilmek, bu dünyada bir yük evet; ama aynı zamanda insanoğluna sunulmuş en zarif hediyedir.
​Hayat tek bir düz çizgiden ibaret değil. Bazen kapkaranlık bir virajı dönüyorsunuz ve arkasından hiç tahmin etmediğiniz bir huzur denizi çıkıyor karşına. Bir çocuğun gözlerindeki o saf ışık, bir dostla paylaşılan sessiz bir kahve, yeni bir umudun heyecanı ya da evdeki saksıda aniden patlayan bir çiçeğin yaprağı... Hayat, tüm o büyük acıların arasında saklanmış, keşfedilmeyi bekleyen küçük, büyülü anların toplamıdır.
​Nilgün Marmara’nın o cümlesi, çok yaralı bir ruhun şiirsel sığınma limanıydı. Onun o derin acısını anlıyor, anısına saygı duyuyoruz;fakat o karanlık limanda demir atıp kalmıyoruz. 

Çünkü hayatın hangi ikliminde olursak olalım; rüzgara karşı direnmek, sevmek, üretmek ve istikbalin toprağına o umut tohumlarını bıkmadan serpmeyle başlar asıl kazanç. Hayat, tüm o gri ağırlığına ve hoyratlığına rağmen, kuytularında sakladığı o küçük, kutsal ışıklar için kalmaya, direnmeye ve menzile doğru yürümeye... Kesinlikle değer.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

MATEMATİK TAMAM PEKİ EMPATİDE NEREDEYİZ ?

Resim
 “Bilgi zekayı büyütür, kelimeler ruhu iyileştirir.” — Yelda Kuşcu  Kılıçarslan İçinde yaşadığımız dünyada insan ruhundan daha değerli bir şey yok ! Ama ne yazık ki eğitim sistemimizde,aile içinde  bu paha biçilmez hazinenin adı çok  geçmez. Okullarda bilgi ölçülür, ailede zeka övülür; oysa ruhun eğitimi hep ertelenir.Ailede sorun varsa sessizlikle veya yüksek sesle  çözüleceğine inanılır..? Matematik notu düşerse dershaneye gidilir, ama kalbi kırılan çocuğa kimse “gel, duygularını bi  konuşalım” demez. çözülen problemler değil, yanlış anlaşılan duygulardır. Geçenlerde ders işlerken öğrencilere  sordum: “Yakınınız(anneniz ,kardeşiniz ..) ağladığında, üzüldüğünde ne yapıyorsunuz?” Gelen cevaplar: “Yalnız bırakırım.” “Sarılırım.” “Hiçbir şey demem.” Masum, içten, ama  çok çok eksik… Çocuklar henüz duyguyu adlandırmayı, anlamayı, tamir etmeyi bilmiyor. Çünkü bu onlara hiç  öğretilmedi. Matematiği öğrettik, fen deneyleri yaptık; ama “Bir insan üz...
Devamı

İHMALİN İNCELİKLERİ

Resim
 Bazı şeyleri ihmal ederiz… Bir çiçeği mesela. “Bugün sulamasam da olur,” deriz. Sonra bir bakarız, ertesi sabah yapraklarını toplamış gitmiş; sessiz, sitemli bir cenaze gibi saksının dibine çökmüş. O anda anlarız ki, ihmalin de kendi adalet sistemi var: “Beni unuttun, ben de seni güzellikten mahrum bıraktım.” İhmal ettiğimiz her şey bir gün mutlaka intikamını alır. Ders çalışmazsın, sınav kağıdı seninle özel olarak ilgilenir. Sporu ihmal edersin, pantolon fermuarı yavaş yavaş emekli olmaya karar verir. Dostunu aramazsın, bir gün bir haber gelir: “O taşınmış… senden de kalbine bir adres bırakmamış.” Kendini ihmal edersin, bir sabah aynada seni tanımayan bir yüzle göz göze gelirsin. İhmal, görünmez bir canavardır; kapının eşiğinde bekler. İlk başta kibar davranır, “Bugünlük boşver,” der. Sonra farkına varmadan senin patronun oluverir.  Ve işin kötüsü, onun sesi hep tanıdıktır ; biraz tembelliğe, biraz bahaneye, biraz da “yarın yaparım”a benzer. Bazen ilişkilerimizde bile aynı h...
Devamı