DİKKAT ÇOCUK VAR !


 ⚠️ DİKKAT ÇOCUK VAR ⚠️

Çocuklar sandığımız kadar küçük değildir…

 Kulakları duyar, gözleri kaydeder, kalpleri biriktirir.

Biz telefonda birini küçümserken,

 trafikte küfür ederken,

 “Şişko”, “deli”, “tembel”, “görgüsüz” diye lakap takarken…

 Onlar sadece bizi izler.

Ve sonra hayatı bizim davrandığımız gibi anlamaya başlarlar.

Bugün bazı yetişkinler;

 sosyal medyada birkaç cümle okuyup her şeyi bildiğini sanıyor ama

 çocuğunun yanında konuştuğu her kelimenin bir karakter inşa ettiğini unutuyor.

Çünkü çocuk;

📌 İnsanlarla alay etmeyi “mizah”,

 📌 Bağırmayı “haklılık”,

 📌 Küfür etmeyi “rahatlama”,

 📌 Dedikoduyu “sohbet”,

 📌 Saygısızlığı “özgüven”,

 📌 Empatisizliği “güç” sanabiliyor.

Evde sürekli eleştirilen bir çocuk, büyüyünce başkalarını acımasızca eleştirmeyi öğrenebilir.

 Sürekli yargı duyan bir çocuk, sevgiyi koşullu sanabilir.

 Her şeye öfkeyle yaklaşan anne babalar, fark etmeden öfkeli bir nesil yetiştirebilir.

Unutmayalım…

Çocuklar en çok “söyleneni” değil, “gördüğünü” öğrenir.

Bu yüzden bazen bir çocuğa bırakacağımız en büyük miras;

 en iyi okul, en pahalı oyuncaklar, marka kıyafetler ya da kusursuz görünen bir hayat değildir…

Bir insana nasıl davranılması gerektiğini yaşayarak gösteren güzel bir örnek olabilmektir.

Çünkü çocukların yanında kurduğumuz her cümle,

 geleceğin iç sesi olur…insanlara nasıl baktığımızı, nasıl konuştuğumuzu ve nasıl davrandığımızı miras alır.

⚠️ DİKKAT ÇOCUK VAR. Ve çocuk, bizi her an kaydediyor.

Yelda Öğretmen

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

MATEMATİK TAMAM PEKİ EMPATİDE NEREDEYİZ ?

Resim
 “Bilgi zekayı büyütür, kelimeler ruhu iyileştirir.” — Yelda Kuşcu  Kılıçarslan İçinde yaşadığımız dünyada insan ruhundan daha değerli bir şey yok ! Ama ne yazık ki eğitim sistemimizde,aile içinde  bu paha biçilmez hazinenin adı çok  geçmez. Okullarda bilgi ölçülür, ailede zeka övülür; oysa ruhun eğitimi hep ertelenir.Ailede sorun varsa sessizlikle veya yüksek sesle  çözüleceğine inanılır..? Matematik notu düşerse dershaneye gidilir, ama kalbi kırılan çocuğa kimse “gel, duygularını bi  konuşalım” demez. çözülen problemler değil, yanlış anlaşılan duygulardır. Geçenlerde ders işlerken öğrencilere  sordum: “Yakınınız(anneniz ,kardeşiniz ..) ağladığında, üzüldüğünde ne yapıyorsunuz?” Gelen cevaplar: “Yalnız bırakırım.” “Sarılırım.” “Hiçbir şey demem.” Masum, içten, ama  çok çok eksik… Çocuklar henüz duyguyu adlandırmayı, anlamayı, tamir etmeyi bilmiyor. Çünkü bu onlara hiç  öğretilmedi. Matematiği öğrettik, fen deneyleri yaptık; ama “Bir insan üz...
Devamı

İHMALİN İNCELİKLERİ

Resim
 Bazı şeyleri ihmal ederiz… Bir çiçeği mesela. “Bugün sulamasam da olur,” deriz. Sonra bir bakarız, ertesi sabah yapraklarını toplamış gitmiş; sessiz, sitemli bir cenaze gibi saksının dibine çökmüş. O anda anlarız ki, ihmalin de kendi adalet sistemi var: “Beni unuttun, ben de seni güzellikten mahrum bıraktım.” İhmal ettiğimiz her şey bir gün mutlaka intikamını alır. Ders çalışmazsın, sınav kağıdı seninle özel olarak ilgilenir. Sporu ihmal edersin, pantolon fermuarı yavaş yavaş emekli olmaya karar verir. Dostunu aramazsın, bir gün bir haber gelir: “O taşınmış… senden de kalbine bir adres bırakmamış.” Kendini ihmal edersin, bir sabah aynada seni tanımayan bir yüzle göz göze gelirsin. İhmal, görünmez bir canavardır; kapının eşiğinde bekler. İlk başta kibar davranır, “Bugünlük boşver,” der. Sonra farkına varmadan senin patronun oluverir.  Ve işin kötüsü, onun sesi hep tanıdıktır ; biraz tembelliğe, biraz bahaneye, biraz da “yarın yaparım”a benzer. Bazen ilişkilerimizde bile aynı h...
Devamı