BİR TATLI HUZUR


 



BİR TATLI HUZUR 


​Eskilerin o derin bilgeliğiyle söylediği gibi; “Yüzü güzele doyulur, huyu güzele doyulmaz.” Ne kadar duru ve ne kadar doğru bir tespit... Kabul edelim, güzel bir yüz ilk bakışta insanın gözünü alıyor. Hatta bazen öyle insanlar çıkıyor ki karşınıza, onları görünce zihninizde eşsiz bir fon müziği çalıyor sanıyorsunuz. Fakat ne zaman ki o büyülü sessizlik bozuluyor ve konuşmaya başlıyorlar; işte o an insanın içindeki bütün kemanlar susuyor. Hayat bana şunu öğretti: Dış güzellik sadece bir vitrinden ibaretmiş, iç güzellik ise o evin hiç sönmeyen ışığı...

​Bugün bakıyorum da gençler, sadece dış görünüşün o ışıltılı tozuna kapılıp "ne kadar yakışıklı" ya da "ne kadar güzel" diyerek, kalplerin derinliğini ölçmeden bir ömrü birleştirmeye kalkıyorlar. O vitrin güzelliğine aldanıp alelacele kurulan yuvalar, karakterlerin uyuşmazlığına çarpınca ne yazık ki hüsranla sonuçlanıyor. Gençlere en büyük tavsiyem; birinin sadece yüzüne değil, karakterinin kumaşına bakmalarıdır. Çünkü çok yakışıklı insanların kalbinde kibrin ördüğü duvarlar gördüm; dünyaya sanki özel bir siparişle gönderilmiş gibi davranan, aynaya bakmaktan karakterine bakmaya fırsat bulamayan insanlar... Bir de öyleleri var ki; ilk bakışta dikkatinizi çekmez belki ama yanına oturduğunuzda ruhu huzur kokar. Ses tonu yormaz, bakışı incitmez, cümleleri kalbinizin en mahrem köşesine bir sandalye çeker insanın.

​Unutmayın ki insan, bir süre sonra gördüğü yüzü değil, o yüzün kendisine ne hissettirdiğini hatırlar. Kimse yıllar sonra “Ne kadar kusursuz bir kaşı vardı” diye özlem duymuyor; ama “Yanında kendim gibi hissederdim” diyebilmek, işte bu asla unutulmuyor. Birinin çok güzel olması artık beni eskisi kadar etkilemiyor, çünkü yaş ilerledikçe şunu fark ediyor insan: Bazı insanlar sadece fotoğraflarda güzel, bazıları ise hayatın tam içinde... Zaten güzellik dediğin şey de bir hayli garip; dünyanın en estetik yüzü bile kötü bir huyun yanında bir süre sonra çiğ bir floresan ışığı gibi gelmeye başlıyor, sadece göz yoruyor. Tatlı dilin, ince düşüncenin ve merhametin verdiği o duru güzelliği hiçbir estetik müdahale veremez. Eğer kalbin güzelse, yüzün zamanla değil; insanlara olan davranışınla parlar. Belki de bu yüzden bazı insanları yıllarca kalbimizden söküp atamıyoruz; çünkü onlar sadece güzel görünmüyorlardı, onlar bize kendimizi çok güzel hissettiriyorlardı.

​Hayat geriye doğru bakarak anlaşılır ama ileriye doğru yaşanır derler. Ben de heybeme sığdırdığım bu yıllarla geriye dönüp baktığımda, geride sadece kalbe dokunanların iz bıraktığını görüyorum. Bu yüzden ömür yolculuğunda maskelere değil, ruhlara talip olmak gerek. Göz yoran vitrinlerin ışıltısından uzak, ömrümüze ve dokunduğumuz her hayata bir tatlı huzur verenlerden olmak temennisiyle...


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

MATEMATİK TAMAM PEKİ EMPATİDE NEREDEYİZ ?

Resim
 “Bilgi zekayı büyütür, kelimeler ruhu iyileştirir.” — Yelda Kuşcu  Kılıçarslan İçinde yaşadığımız dünyada insan ruhundan daha değerli bir şey yok ! Ama ne yazık ki eğitim sistemimizde,aile içinde  bu paha biçilmez hazinenin adı çok  geçmez. Okullarda bilgi ölçülür, ailede zeka övülür; oysa ruhun eğitimi hep ertelenir.Ailede sorun varsa sessizlikle veya yüksek sesle  çözüleceğine inanılır..? Matematik notu düşerse dershaneye gidilir, ama kalbi kırılan çocuğa kimse “gel, duygularını bi  konuşalım” demez. çözülen problemler değil, yanlış anlaşılan duygulardır. Geçenlerde ders işlerken öğrencilere  sordum: “Yakınınız(anneniz ,kardeşiniz ..) ağladığında, üzüldüğünde ne yapıyorsunuz?” Gelen cevaplar: “Yalnız bırakırım.” “Sarılırım.” “Hiçbir şey demem.” Masum, içten, ama  çok çok eksik… Çocuklar henüz duyguyu adlandırmayı, anlamayı, tamir etmeyi bilmiyor. Çünkü bu onlara hiç  öğretilmedi. Matematiği öğrettik, fen deneyleri yaptık; ama “Bir insan üz...
Devamı

İHMALİN İNCELİKLERİ

Resim
 Bazı şeyleri ihmal ederiz… Bir çiçeği mesela. “Bugün sulamasam da olur,” deriz. Sonra bir bakarız, ertesi sabah yapraklarını toplamış gitmiş; sessiz, sitemli bir cenaze gibi saksının dibine çökmüş. O anda anlarız ki, ihmalin de kendi adalet sistemi var: “Beni unuttun, ben de seni güzellikten mahrum bıraktım.” İhmal ettiğimiz her şey bir gün mutlaka intikamını alır. Ders çalışmazsın, sınav kağıdı seninle özel olarak ilgilenir. Sporu ihmal edersin, pantolon fermuarı yavaş yavaş emekli olmaya karar verir. Dostunu aramazsın, bir gün bir haber gelir: “O taşınmış… senden de kalbine bir adres bırakmamış.” Kendini ihmal edersin, bir sabah aynada seni tanımayan bir yüzle göz göze gelirsin. İhmal, görünmez bir canavardır; kapının eşiğinde bekler. İlk başta kibar davranır, “Bugünlük boşver,” der. Sonra farkına varmadan senin patronun oluverir.  Ve işin kötüsü, onun sesi hep tanıdıktır ; biraz tembelliğe, biraz bahaneye, biraz da “yarın yaparım”a benzer. Bazen ilişkilerimizde bile aynı h...
Devamı