ÇOCUĞUN BEYNİNDE AÇAN DALLAR


 Çocuğun Beyninde Açan Dallar

Bazı çocuklar bilgiyi öyle hızlı kavrar ki, sanki beynin içinde gizli bir bahçıvan sürekli yeni dallar yetiştiriyormuş gibi… Bazıları ise bir süre donup bakar, düşünür, zorlanır; çünkü o bahçede dallar henüz yeni filizlenmektedir. Ben sınıfımda bu farkı inanın her gün görüyorum.

Aslında bunun nedeni çok basit.

Beynimiz öğrendikçe dallanır. Öğrenme olmazsa dallar kurur, geri çekilir.

Çocukların beyninde “sinaps” dediğimiz küçük bağlantılar vardır. Her yeni bilgi, her yeni deneyim, her yeni merak kıvılcımı bu bağlantılara bir dal daha ekler. Bir çocuğun ilk kelimesi, ilk çizgisi, ilk sorusu hep bu dalların büyümesine yardım eder.

Ama eğer çocuk yeterince öğrenme deneyimi yaşamazsa, yeterince konuşulmazsa, sorularına cevap bulamazsa… işte o zaman o dallar yavaş yavaş incelir, körelir. Tıpkı sulanmayan bir çiçek gibi kurur..

Bu yüzden erken yaşta öğrenme çok değerlidir.

Çünkü çocuk için “erken” olan her şey, beyin için “tam zamanı”dır.

Anne babalara şöyle söylemek isterim ;

“Çocuğunuza dünyayı öğretmek için beklemeyin; çünkü o beklemez, büyür.”

Bir çocuğa küçük yaşta verilen her yaşantı, gelecekte açacak bir çiçeğin tohumu gibidir.

Örneğin:

Birlikte kitap okumak yalnızca kelime öğretmez; hayal gücünün kapılarını açar.

Evin içinde yapılan küçük bir sohbet, çocuğun düşünme becerisini güçlendirir.

Parkta toplanan üç taş, matematiksel sınıflandırmanın ilk adımı olabilir.

Bir soruya verilen sabırlı bir cevap, özgüvenin temelini atar.

Sınıfımda çok bariz gözlemliyorum;

Evde bolca konuşulan, merakı teşvik edilen çocukların dalları daha geniş, daha canlı.

Sorular soruyorlar, bağlantılar kuruyorlar, öğrenmeyi seviyorlar.

Diğer tarafta…

İlgisizliğin, ekranın ya da sessizliğin gölgesinde büyüyen çocuklarda dallar ince, çekingen korkak..

Öğrenmekten önce anlamaya çalışıyorlar, çünkü eksik kalan çok şey var.

Ama güzel bir haberim var.

Beyin, yaş fark etmeksizin, ilgi gördüğü anda yeniden filizlenmeye başlıyor.

Yeter ki toprağı beslensin.

Bu yüzden anne babalara naçizane tavsiyem:

Çocuğunuzun beynindeki dalları sevgiyle sulayın.

Onunla konuşun, onunla okuyun, onunla oynayın.

Her gün sadece 10 dakikalık bir ilgi bile bir sinapsın yeniden canlanması demek .


Bir çocuk dünyayı kendi başına çözemez; ona ışık tutacak bir söz, yol gösterecek bir el, “Gel, birlikte keşfedelim” diyen bir yürek ister.

Ve emin olun onunla kurduğunuz her bağ, zihninde sessizce açılan kapıların anahtarı oluyor..

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

MATEMATİK TAMAM PEKİ EMPATİDE NEREDEYİZ ?

Resim
 “Bilgi zekayı büyütür, kelimeler ruhu iyileştirir.” — Yelda Kuşcu  Kılıçarslan İçinde yaşadığımız dünyada insan ruhundan daha değerli bir şey yok ! Ama ne yazık ki eğitim sistemimizde,aile içinde  bu paha biçilmez hazinenin adı çok  geçmez. Okullarda bilgi ölçülür, ailede zeka övülür; oysa ruhun eğitimi hep ertelenir.Ailede sorun varsa sessizlikle veya yüksek sesle  çözüleceğine inanılır..? Matematik notu düşerse dershaneye gidilir, ama kalbi kırılan çocuğa kimse “gel, duygularını bi  konuşalım” demez. çözülen problemler değil, yanlış anlaşılan duygulardır. Geçenlerde ders işlerken öğrencilere  sordum: “Yakınınız(anneniz ,kardeşiniz ..) ağladığında, üzüldüğünde ne yapıyorsunuz?” Gelen cevaplar: “Yalnız bırakırım.” “Sarılırım.” “Hiçbir şey demem.” Masum, içten, ama  çok çok eksik… Çocuklar henüz duyguyu adlandırmayı, anlamayı, tamir etmeyi bilmiyor. Çünkü bu onlara hiç  öğretilmedi. Matematiği öğrettik, fen deneyleri yaptık; ama “Bir insan üz...
Devamı

İHMALİN İNCELİKLERİ

Resim
 Bazı şeyleri ihmal ederiz… Bir çiçeği mesela. “Bugün sulamasam da olur,” deriz. Sonra bir bakarız, ertesi sabah yapraklarını toplamış gitmiş; sessiz, sitemli bir cenaze gibi saksının dibine çökmüş. O anda anlarız ki, ihmalin de kendi adalet sistemi var: “Beni unuttun, ben de seni güzellikten mahrum bıraktım.” İhmal ettiğimiz her şey bir gün mutlaka intikamını alır. Ders çalışmazsın, sınav kağıdı seninle özel olarak ilgilenir. Sporu ihmal edersin, pantolon fermuarı yavaş yavaş emekli olmaya karar verir. Dostunu aramazsın, bir gün bir haber gelir: “O taşınmış… senden de kalbine bir adres bırakmamış.” Kendini ihmal edersin, bir sabah aynada seni tanımayan bir yüzle göz göze gelirsin. İhmal, görünmez bir canavardır; kapının eşiğinde bekler. İlk başta kibar davranır, “Bugünlük boşver,” der. Sonra farkına varmadan senin patronun oluverir.  Ve işin kötüsü, onun sesi hep tanıdıktır ; biraz tembelliğe, biraz bahaneye, biraz da “yarın yaparım”a benzer. Bazen ilişkilerimizde bile aynı h...
Devamı