İNSAN ALMADIĞINI VEREMEZ



‘İnsan Almadığını Veremez’ ....
"Kendine dönmenin, dolu bir kalple yeniden başlamanın hikayesi…”

“İnsan almadığını veremez” derler ya ;
Ne kadar basit, o kadar da sarsıcı bir cümle.
Kulağa ilk başta banka kuralı gibi geliyor ama aslında insanın ruh ekonomisini anlatıyor.

Çünkü ne verirsek verelim;sevgi, saygı, sabır ya da umut hepsinin bir kaynağı var: aldıklarımız.
Ya da alamadıklarımız.

Bir düşünelim mesela… 
Bazı insanlar neden sürekli bağırır?
Belki de onları kimse sessizce dinlemediği içindir.
Bazıları neden  çok kırar?
Çünkü kimse onlara nazikçe dokunmamıştır.
Bazıları neden ışıl ışıl parlar?
Çünkü zamanında birileri onların karanlık yanına mum yakmıştır.

İnsan, aldığı kadar insandır aslında.
Çocukken “aferin” duymamış birinin, büyüyünce başkasına “gurur duyuyorum seninle” demesi  çok zordur.
Ama imkansız değildir. Çünkü farkındalık,her insanın  hayatının ikinci şansıdır. Ne mutlu farkında olanlara ..

Hepimiz zaman zaman “verici” olduğumuzu sanırız.
Ama düşünelim:
Kahve dolu bir fincandan limonata içilmez  değil mi?
Sabırsızlıkla doluyken “sakin ol” tavsiyesi vermek, bir karpuzu cezvede pişirmeye benzer.
İyi niyetlidir ama sonuçta mutfağı batırır.

Bir de “Ben kimseye muhtaç değilim” diyenler vardır.
Ne güzel!
Ama sonra en ufak şeyde “Niye kimse beni anlamıyor?” diye sitem ederler.
E çünkü anlatmak da bir verme biçimidir, dinlenmek için önce konuşmayı öğrenmek gerekir.

Belki de mesele şu:
Biraz sevgi alalım ki verebilelim.
Biraz dinlenelim ki dinleyebilelim.
Biraz anlaşılalım ki anlayabilelim.

Dünya, aslında “ver-al” dengesine kurulmuş bir terazidir.
Terazinin bir kefesinde çocukken duyduğumuz güzel sözler, diğer kefesinde büyüdüğümüzde unuttuğumuz şefkat var.
Ve hayat, bazen sadece bu teraziyi yeniden dengeye getirme çabasıdır.

Dolayısıyla;
İnsan almadığını veremez, evet.
Ama farkına varırsa, önce kendine vererek başlayabilir.
Biraz hoşgörü, biraz sevgi, biraz sabır…
Kendine.

Çünkü bazen dünyayı değiştirmek için önce aynadaki insana sarılmak gerekir.
Sonrası kolay:
Dolu bir kalp, taşsa bile güzellik taşır. 💫
Yelda Öğretmen 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı