Hayat Penceresinin Mucizelerine Erişmeniz Dileğiyle


 Herkesin hayatta bir mucize yaşamak hakkı olduğuna inanıyorum. Bir kez, yüreğinizin hiç bilmediğiniz bir köşesinden ışık sızar, bütün eksikleriniz tamam olur. Bir kez, kader size gülümser ve hayatınızın yönü değişir.

Benim payıma düşen mucize, öğretmen olmaktı. Öyle bir mucize ki her gün okula “iyi ki” diyerek gittim. Sınavlar, kurslar, seminerler, eğitimler… Öğretmenlik yolculuğumun her aşamasında hep öğrenmeye, gelişmeye çalıştım. Daha mesleğe başlamadan önce “Allah’ım, bu öğretmenlik mesleğini hakkıyla yapmayı nasip et” diye çok dua ettim. Binlerce şükrolsun ki bugün hâlâ sınıfa girdiğimde ilk günkü heyecanı duyuyorum.

Benim için öğretmenlik sadece ders anlatmak olmadı hiçbir zaman. Sınıfa her girdiğimde, kendi evlatlarımın nasıl bir öğretmeni olsun isterdim diye düşündüm. O ölçüyü kalbime koydum. Sabırla, sevgiyle, şefkatle, adaletle öğrencilerime yaklaştım. Ne zaman bir çocuğun gözleri umutla parladıysa, ne zaman kalbine dokunabildiysem, işte o an mucizem biraz daha büyüdü.
Belki bir gün başka bir mucize daha gelir hayatıma… Belki bir sabah ansızın, belki bir akşam sessizce yaklaşır. Ama şunu biliyorum: insan sadece bir mucizeye sığmaz. Bazen bir ömre birkaç mucize sığar. Ben, sabırla, inançla, şükranla ikinci mucizemi bekliyorum.

Diliyorum ki ikinci mucizem bu zamana kadar içimde ukde kalan, ertelemek zorunda kaldığım, hep bir gün diye beklettiğim her güzel şeyi de beraberinde getirsin. Yapamadıklarımı nasip etsin bana… İçimin tam orta yerinde bir huzur, ellerimde sağlık, yüreğimde sevgi olsun. O mucizeyi kucakladığımda ardımda pişmanlık bırakmadan, önümü umutla dolduracak bir ferahlık versin.

Ve ne olursa olsun, o ikinci mucizeyi tüm kalbimle kabul edebilmeyi, değerini bilebilmeyi nasip etsin Rabbim. Çünkü biliyorum, mucizeler sadece bekleyene değil, onu sahiplenene de gelir. Şimdi sessizce, inançla, sabırla teşekkürle bekliyorum…
Yelda Öğretmen 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı