AKIŞA BIRAKMAK


 Yaşamak, evet, güzel şey… Ama bir o kadar da geçici.

Bazen, final sahnesi belli olmayan bir filmde figüran gibi dolaşıyoruz.

Bir gün varız, ertesi gün  yok ,kum saati ne zaman biter kim bilir?

O yüzden diyorum ki:

Ne olur, kendini bu kadar yorma.

“Kim ne der?” diye yaşarsan,

Kendi sesini duyamazsın.

Başkalarının hayatında yan rol oynamaktan vazgeç.

Bu senin hikayen. Hani o didindiğin, biriktirdiğin elindekiler mi?

Ne sahibi olduğun  kitap senin,

Ne kahve fincanı,

Ne de o çok sevdiğin atkı.

Hatta…Beden bile emanetken, neyin hırsı bu? Neyin tasası?Neyin kavgası ..

Hayat daha fazla gülmeyi,

Daha derinden sevmeyi,

Ve gerektiğinde saçmalamayı hak ediyor.

Kimi sabah pancake yapmalı mesela,

Kimi gün gökyüzüne bakıp “Bugün de hayattayım şükürle ” diyebilmeli.

Yokluğu kabul ettiğinde hafifliyorsun.

Çünkü elindekileri taşıma derdin bitiyor.

Kaybetmekten korkmadığın her şey seni özgürleştiriyor.

Ve unutma…

Bu ömür çok  kısa.

Ama içine şiir yazabilirsin.Hikaye yazabilirsin. Geleceğe anı izi bırakabilirsin .Kahkaha koyabilirsin.Bir dostun gözlerini güldürebilirsin.

Bazen…

Sadece bir tebessüm bile,İnsandan kalan en güzel miras olur.


Ve son olarak:

Kimse için kendini feda etme 

Sen bu hayatın en özel misafirisin.

İkramı önce kendine yap.

Bir fincan huzur, bir dilim mutluluk,

Ve kocaman bir dille sevgi…

Kendinden esirgediğini kimseye veremezsin.

Kendini seversen, dünya seninle güzelleşir.


Kendine iyi davran.

Gönlünün yorgunluğunu ciddiye al.

"Ben iyiyim" diye susturdukların bir gün sitem eder sana.

Bu yüzden durmayı bil, susmayı bil, kendini duymayı bil.


Her gün yeniden başla de kendine.

İyiliğe, şefkate, affetmeye ve unutmaya...

Çünkü en büyük özgürlük,

Taşımadığın yükler ve affettiğin yaralardır.


Gülümse...

Hayat senden yanaymış gibi yap.

Zamanla gerçekten öyle olur.

Ve unutma:

Bazen en büyük cesaret, bırakmaktır.

Ve en büyük güç… akışa güvenmektir.

Yelda Öğretmen 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı