NE BÜYÜK İTİRAF DEĞİL Mİ?


 Ne büyük itiraf değil mi ?

“Ömrüm boyunca sorunlarla karşı karşıya geldim, yalnızca yarısı gerçekten vardı.” – Mark Twain


Ne büyük bir itiraf değil mi?

Düşün bir… Hayatının ne kadarını gerçekten olan sorunlara, ne kadarını zihninde yarattığın endişelere harcadın?


Çoğu zaman, sorun dediğimiz şey aslında bir düşünceden, bir korkudan, bir beklentiden ibaret. Gerçekten yaşadığımız değil, yaşanmasından korktuğumuz şeyler bizi yoruyor.


Zihnimiz, bizden daha güçlü bir hikâye anlatıcısı. Olay henüz gerçekleşmeden binlerce senaryo çizer. Kaygı, gelecekte olabilecek ama çoğu zaman asla olmayacak bir olayın bugünkü acısıdır.


Ve sonra ne olur biliyor musun?

Biz, kendimizle savaşa gireriz.

Gerçek dışı sorunlarla, hayali düşmanlarla..Don Kişot misali..


Ama farkındalık, işte burada devreye girer.

Durup bakabilmektir.Büyük resmi görebilmekte..

“Bu gerçekten var mı?” diye sorabilmektir.

“Bu şu an oluyor mu, yoksa sadece zihnimde mi?”


Çünkü bazen en büyük özgürlük, kendi zihnimizden özgürleşmektir.


İnsan, kendinde olmayanı arar. Güvende hissetmiyorsak güveni, huzursuzsak huzuru dışarda ararız. Oysa hepsi içeride,bizde.Sadece üzerine çöken düşünce kalabalığından çıkmayı bekliyorlar.


Bugün kendine bir iyilik yap:

Her “sorun” düşündüğünde, dur.

Derin bir nefes al.

Ve sor: “Bu gerçek mi, yoksa sadece zihnimin bir oyunu mu?”


Unutma, sorunların yarısı gerçekten yok.

Ama sen varsın,ancak farkındalığınla güçlüsün...

Yelda Öğretmen

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı