"Çocuklarınızla 7 yaşına kadar oynayın, 15 yaşına kadar onlarla arkadaş olun, 15 yaşından sonra ise istişare edin." - Hz. Ali (R.A)

Bu anlamlı söz, çocuklarımızla olan ilişkimizi ne kadar doğru bir şekilde yönetmemiz gerektiğini gözler önüne seriyor. Çocuklar, bizim en değerli varlıklarımızdır. Onlarla geçirdiğimiz zaman, onların hayatlarına şekil veren en önemli dönemlerdir.


7 yaşına kadar oyun oynamak, onların hayal güçlerini geliştirmek ve duygusal bağ kurmak için çok önemlidir. Oyunlar, çocukların sosyal becerilerini, problem çözme yeteneklerini ve yaratıcılıklarını geliştirmelerine yardımcı olur. Bu nedenle, bu dönemde onlarla birlikte oynamalı, gülmeli ve onlara sarılmalıyız.


15 yaşına kadar onlarla arkadaş olmak, onların güvenini kazanmak ve hayatın zorluklarını daha kolay aşmalarına yardımcı olmak adına kritik bir süreçtir. Bu dönemde, çocuklarımızın sırlarını paylaştıkları, sorunlarını rahatlıkla ifade ettikleri bir dost olmak, ilerleyen yaşlarda onlara destek olmanın temelini atar. Unutmayalım ki, güvenli bir ilişki kurmak, iletişimi güçlendirir ve onlarla sağlıklı bir bağ kurmanın anahtarıdır.


15 yaşından sonra ise çocuklarımızla istişare etmek, onların düşüncelerine değer vermek ve karar süreçlerine dahil etmek, onları hem bağımsız bireyler hem de bilinçli karar vericiler haline getirir. Onlara olan güvenimizi gösterdiğimizde, kendilerine olan güvenleri de artar.


Unutmayalım ki, çocuklarımıza değer vermediğimiz takdirde, ileride çok şey kaybederiz. Onlara sevgi ve saygı göstermezsek, başka hiç kimse de göstermeyecektir. Bu nedenle, çocuklarımıza yeterince zaman ayırmalı, onları dinlemeli ve hissettirilmesi gereken değeri onlara sunmalıyız.


Çocuklarımız, geleceğimizin teminatıdır. Onları sevelim, destekleyelim ve her daim yanlarında olalım. Çünkü biz değer vermezsek, kimse vermez. 🧡 

#ÇocukSevgisi #AileBağları #Eğitim #farkındalık #kişiselgelişim #yaşamak #anlamlıyaşam #motivation #ilham #Yelda Öğretmen
 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı