MESELE BÜYÜK !


 Mesele büyük ..

Artık yeni bir cümle kalıbı var: “O yapmaz… O sevmez… O yemez…” Markette ürünleri karıştıran çocuğa “çocuk işte” deniyor, misafirlikte evi dağıtan çocuğa “alışık değil ondan ” deniyor, başkasının eşyasına zarar veren çocuğa ise “küçük daha” diye geçiştiriliyor… Çocuk adına konuşan, onun yerine karar veren ama sınır koyamayan bir ebeveynlik türedi . Komşunun bahçe lambasını kıran çocuğa “yapma” denildiğinde verilen cevap: “Çocuğumdan daha kıymetli değil.” Zaten sorun tam da burada başlıyor. Sorun çocuklarda değil… Sorun; sınır koymayı bilmeyen, sorumluluk vermekten kaçan, iki sosyal medya videosuyla kendini “bilinçli ebeveynlikte master yapmış ” sanan yetişkinlerde. Çocuğa çok erken yaşta telefon, tablet veriliyor… İçinde ne var, ne izliyor, hangi oyunu oynuyor kimse bilmiyor.Yeter ki sussun .. Şiddeti oyun sanan, sabrı bilmeyen, anında tüketen ,yaratıcılık nedir sıkılmak nedir bilmeyen tanımayan bir nesil büyüyor. Televizyonda ise başka bir dünya… Yeraltı mafya dizileri, şiddeti güç gibi gösteren sahneler,patavatsızlığı özgüven diye yorumlayan , lüks hayatların parlatıldığı, emek olmadan kazanmanın ,ahlaksızlığın normalleştirildiği senaryolar… Ve gençler… Bu “şaşaalı” ama sahte hayatlara özenerek büyüyor. Sonra gerçek hayatla karşılaşınca… sabırsız, tahammülsüz, sınır tanımaz bireyler ortaya çıkıyor. Ama hala aynı savunma: “Çocuk özgür…” “Hayır demeyelim…psikilojisi bozulmasın ” “Özgüveni kırılmasın…” Oysa özgürlük; başkasının hakkını çiğnemek değildir. Özgürlük, saygı duyarak var olabilmektir. Çocuk merkezli olmak; her istediğini yapmak değil, onun iyiliği için doğru sınırlar çizebilmektir. Ebeveynlik sadece sevmek değil,bir dediğini iki etmemek değil… Yön göstermek, sorumluluk vermek ve gerektiğinde “hayır” diyebilmektir. Biz çocukları özgürleştiriyoruz sanırken, aslında onları ölçüsüzlüğe teslim ediyoruz. Çocuklar her zaman öğrenir. Ya sorumluluğu öğrenirler, ya sorumsuzluğu. Ve çoğu zaman derslerini öğretmenlerinden önce, ebeveynlerinden alırlar. O yüzden mesele çocuk değil… Mesele aynaya bakmayı ısrarla reddeden yetişkinliktir.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

MATEMATİK TAMAM PEKİ EMPATİDE NEREDEYİZ ?

Resim
 “Bilgi zekayı büyütür, kelimeler ruhu iyileştirir.” — Yelda Kuşcu  Kılıçarslan İçinde yaşadığımız dünyada insan ruhundan daha değerli bir şey yok ! Ama ne yazık ki eğitim sistemimizde,aile içinde  bu paha biçilmez hazinenin adı çok  geçmez. Okullarda bilgi ölçülür, ailede zeka övülür; oysa ruhun eğitimi hep ertelenir.Ailede sorun varsa sessizlikle veya yüksek sesle  çözüleceğine inanılır..? Matematik notu düşerse dershaneye gidilir, ama kalbi kırılan çocuğa kimse “gel, duygularını bi  konuşalım” demez. çözülen problemler değil, yanlış anlaşılan duygulardır. Geçenlerde ders işlerken öğrencilere  sordum: “Yakınınız(anneniz ,kardeşiniz ..) ağladığında, üzüldüğünde ne yapıyorsunuz?” Gelen cevaplar: “Yalnız bırakırım.” “Sarılırım.” “Hiçbir şey demem.” Masum, içten, ama  çok çok eksik… Çocuklar henüz duyguyu adlandırmayı, anlamayı, tamir etmeyi bilmiyor. Çünkü bu onlara hiç  öğretilmedi. Matematiği öğrettik, fen deneyleri yaptık; ama “Bir insan üz...
Devamı

İHMALİN İNCELİKLERİ

Resim
 Bazı şeyleri ihmal ederiz… Bir çiçeği mesela. “Bugün sulamasam da olur,” deriz. Sonra bir bakarız, ertesi sabah yapraklarını toplamış gitmiş; sessiz, sitemli bir cenaze gibi saksının dibine çökmüş. O anda anlarız ki, ihmalin de kendi adalet sistemi var: “Beni unuttun, ben de seni güzellikten mahrum bıraktım.” İhmal ettiğimiz her şey bir gün mutlaka intikamını alır. Ders çalışmazsın, sınav kağıdı seninle özel olarak ilgilenir. Sporu ihmal edersin, pantolon fermuarı yavaş yavaş emekli olmaya karar verir. Dostunu aramazsın, bir gün bir haber gelir: “O taşınmış… senden de kalbine bir adres bırakmamış.” Kendini ihmal edersin, bir sabah aynada seni tanımayan bir yüzle göz göze gelirsin. İhmal, görünmez bir canavardır; kapının eşiğinde bekler. İlk başta kibar davranır, “Bugünlük boşver,” der. Sonra farkına varmadan senin patronun oluverir.  Ve işin kötüsü, onun sesi hep tanıdıktır ; biraz tembelliğe, biraz bahaneye, biraz da “yarın yaparım”a benzer. Bazen ilişkilerimizde bile aynı h...
Devamı