HATIRLAMANIN AĞIRLIĞI


 

Ah Sezai Karakoç…

Bir cümle söyleyip insanı aynanın tam ortasına bırakan adamlardan.

“İnsan, unutmakla maluldür; hatırlamakla insan.”

Bak şimdi… Daha cümleyi okurken bile bir şeyleri unutmuş olma ihtimalimiz var 😌

Gel bunu ciddi ciddi değil de, şöyle bir çay koyup konuşur gibi ele alalım.

İnsan unutuyor.

Ama öyle böyle değil…

Anahtarı unutuyor, ismi unutuyor, niye mutfağa geldiğini unutuyor.


Kendine verdiği sözü unutuyor.

Birine iyi olmayı, birine kızmamayı, bir hayali, bir “bir gün mutlaka”yı…

Hatta bazen öyle ustaca unutuyoruz ki,

“Ben zaten hiç öyle biri değildim” diye kendimizi ikna ediyoruz.


Ama Karakoç tam orada durduruyor bizi:

“Dur” diyor,

“Unutmak senin arızan,

hatırlamaksa insanlığın.”

Çünkü hatırlamak kolay değil.

Hatırlamak biraz can yakıyor.

Hatırlamak, “Ben bunu neden yapmıştım?” diye kendinle yüzleşmek demek.

Hatırlamak, “Ben aslında böyle biri olmak istemiyordum” demek.

O yüzden unutmak cazip.

Hafif.

Konforlu.

Vicdan dostu (!)

Ama hatırlamak…

İşte o biraz ağır.

Bir sandık gibi.

Açtıkça eski bir koku gelir,

içinden yarım kalmış bir iyilik çıkar,

bir de “Ben bunu niye yarım bırakmışım?” sorusu.

İnsan bazen insan olmaktan kaçıyor.

Çünkü insan olmak sorumluluk istiyor.

Hatırlamayı, utanmayı, telafi etmeyi…

Oysa unutmak…

Oh ne güzel.

Kimseye hesap yok.

Kendine bile.

Ama işin mizahı şurada:

Ne kadar unutursak unutalım,

bir gece bir cümle,

bir şarkı,

bir çocuk gülüşü

bizi yakalayıp “Bak, sen buyduuuun” diye omzumuza dokunuyor.

İşte o an anlıyoruz:

Biz unutmuşuz…

Ama içimiz unutmamış.

Belki de insan olmak şudur:

Her şeyi hatırlamak değil,

ama hatırlaman gereken yerde durup,

“Evet, ben buyum” diyebilmek.

Sezai Karakoç bunu tek cümleyle söylemiş.

Biz ömür boyu anlamaya çalışıyoruz.

E hadi dürüst olalım…

Bugün neyi unuttuk biz?

Kime geç kaldık,

hangi sözü içimizde bıraktık,

hangi “ben aslında böyle biri olmak istiyordum”u sessizce halının altına süpürdük?

Belki de mesele hatırlamak değil sadece.

Hatırladığını üstlenebilmek.

“Evet, ben bunu unuttum” diyebilmek.

Ve sonra, hâlâ geç değilmiş gibi bir adım atabilmek.

Çünkü insan, unuttuğunda hafifler belki…

Ama hatırladığında derinleşir.

Derinleştiğinde acır,

acıdığında değişir.

İnsan, her şeyi unuttuğunda rahatlar;

ama unuttuğunu hatırladığı an, kendisiyle yeniden karşılaşır.


Yelda Öğretmen 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı