ESKİ RAMAZANLARIN SICACIK KOKUSU


Çocukken oruç tutacağımız zaman annemize tembih ederdik: “Beni mutlaka sahura kaldır!” O sahur sofralarının ayrı bir kokusu vardı; uykulu gözlerle içilen su bile bayram şerbeti gibi gelirdi. İftara kadar yiyeceğimiz ne varsa tren gibi dizerdik masaya; bisküviler, şekerler, çikolatalar,mayalılar … Sanki hepsini yiyecekmişiz gibi. Hepsi uzun bir vagon sırası gibi peş peşe. Bir de tabi yumurta olurdu; ben pek yanaşamazdım, çocukken alerji yaptığı için annem “sen dikkat et” derdi,yasaktı.O yumurta hep trenin içinde ama bana uzak bir vagonda kalırdı. Yine de o sofraya bakmak bile doyurmaya yeterdi; çünkü asıl heyecan yiyeceklerde değil, bekleyişin kendisindeydi.Sonra ezan okunur, iki hurma bir çorbayla doyar, o trenin çoğu istasyonda kalırdı. Rahmetli babam da işi şakaya vururdu: “Bu kızı yumurtacıya vereceğim, ” derdi. O zamanlar bu cümle bana biraz ürkütücü gelirdi; sanki kaderim tavukların arasında yazılmış gibi… Meğer babamın latifesi duaya karışmış. Hayatın cilvesine bakın ki yıllar sonra eşim gerçekten yumurta üreticisi oldu! Hayat bazen en ciddi meseleleri bile tatlı bir mizaha sarıp önümüze koyuyor; bize de o hatıraları gülümseyerek taşımak kalıyor.

Küçükken bir de tekne orucu vardı… Öğleye kadar tutardık da kendimizi koca bir günü devirmiş gibi hissederdik. Büyükler “Bu oruç satın alınır!” der, küçük bir harçlık verirdi; biz de ciddiyetle kabul ederdik sanki büyük bir ibadet pazarlığı yapıyormuşuz gibi. Öğle ezanı okununca gururla “Ben tuttum!” diye dolaşırdık evin içinde. Bazı büyüklerimiz de “Maşallah, koca adam/kız olmuş!” deyip bizi sırtına alır, evin içinde tur attırırdı. O birkaç adımda sanki dünyayı dolaşmış gibi sevinirdik. Ne büyük keyifti… Oruçtan çok, takdir edilmenin, görülmenin, sevgiyle alkışlanmanın tadı kalırdı damağımızda. Davulcular geçerken balkona koşar, o ritmi kalbimizde hissederdik. Annem bazen yaptığı mayalı ekmekten bir parça sarar, davulcuya gönderirdi.Paylaşmanın sesi de en az davul kadar yankılanırdı içimde. Ne güzeldi…

Şimdi büyüdük; midemiz oruçlu ama dilimiz serbest kalırsa o çocukluk saflığına yazık olmaz mı? “Oruçluyum” deyip kötü söz söylemek, kalp kırmak; susuz toprağa diken ekmek gibi. Ramazanda şeytanın bağlandığı söylenir ama demek ki bazı gönüllerde anahtar içeride kalıyor. Açlık sinire, sinir kırıcı söze dönüşüyorsa oruç sadece takvimde kalıyor. Oysa gerçek oruç, mideyi sustururken merhameti konuşturmak değil mi?

Belki de en büyük iftar, bir gönlü onarmaktır. Kırılmış bir kalbi usulca tamir etmek, “özür dilerim” diyebilmek, görmezden geldiğimiz bir yalnızlığı fark etmek… Aç olanı doyurmak sadece sofraya tabak koymak değil; umutsuz olanı umutla, yorgun olanı şefkatle beslemektir. Bazen bir tas çorba kadar sıcak bir söz, bir hurma kadar küçük ama etkisi büyük bir tebessüm doyurur insanı. Kalbi tamir etmek ustalık ister; sabırla dinlemek, acele etmeden anlamak, incitmeden konuşmak… İşte o zaman iftar sadece akşam ezanında değil, gün boyu yaptığımız iyiliklerde açılır. Gerçek tokluk midede değil, merhametin çoğaldığı yerde başlar. 

Bu mübarek ay; evlerimize huzur, sofralarımıza bereket, kalplerimize merhamet getirsin. Dualarımız kabul, sabrımız bol, gönlümüz yumuşak olsun. Kırgınlıklar unutulsun, paylaşılan lokmalar çoğalsın, yüzlerimiz tebessümle aydınlansın.

Ramazan’ın rahmeti üzerimize yağmur gibi yağsın; bayramımız şen, şeker tadında, umut dolu ve sevdiklerimizle birlikte olsun. 


Yelda Öğretmen 
 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı