ZAMANIN TAZE KIYISINDA


 ZAMANIN TAZE KIYISINDA

Hiç düşündünüz mü, neden her Ocak ayının birinde içimizde o tanımlayamadığımız, hafif ama ısrarcı bir kıpırtı olur? Sanki dünya bir gecede kabuk değiştirmiş, sanki dün bizi yoran o ağır yükler bir rüzgarla savrulup gitmiş gibi hissederiz. Oysa güneş aynı güneş, sokaklar aynı sokaklar... Değişen ne öyleyse?
​Aslında değişen, bizim "yeniden başlama" hakkımıza olan inancımızdır.
​Yeni yıl, sadece takvim yapraklarının değişmesi değil; insanın kendine tanıdığı en büyük şanstır. Hepimiz elimizde görünmez bir defterle dolaşıyoruz. Geçen yılın sayfaları bazen gözyaşıyla ıslanmış, bazen aceleyle karalanmış, bazen de yarım kalmış cümlelerle dolu olabilir. Ama bugün, o defterin en beyaz, en pürüzsüz sayfası açıldı önümüzde. Üstelik bu sayfa, geçmişin hatalarıyla yargılamıyor bizi. "Gel," diyor, "bu defa daha güzelini yazabilirsin."
​Peki, ne yazacağız bu sayfaya?
​Çoğu zaman büyük başarılar, devasa hayaller peşinde koşarken o küçücük ama hayatı yaşanır kılan güzellikleri ıskalıyoruz. Oysa bu yılın ilk günlerinde kendimize bir farkındalık borçluyuz. Bu sayfaya; sadece kazanılan zaferleri değil, birine karşılıksız verilen bir selamı, sabah içilen huzurlu bir çayı, kahveyi kırgınlıkları bir kenara bırakıp atılan o zor ama onurlu ilk adımı yazmalı insan. Mürekkebimiz hırs değil, sevgi olmalı. Çünkü hırsla yazılanlar zamanla solar ama sevgiyle atılan her imza, yıllar geçse de ruhun kuytusunda parlamaya devam eder.
​Hayat, biz planlar yaparken başımızdan geçenler değil; bizim o olaylara nasıl bir anlam yüklediğimizdir. Kışın ortasında çiçek açacağına inanmak bir delilik değil, bir direniştir. Umut, en karanlık gecede bile yıldızların orada olduğunu bilmektir.
​Şimdi bir anlığına durun ve derin bir nefes alın. O nefes, sadece ciğerlerinize dolan hava değil; yeni bir hayatın, taptaze bir ihtimalin müjdesidir. Cebinizdeki o eski, buruşmuş "yapamam,olmaz " notlarını rüzgara savurun. Bugün kalem sizin elinizde. Bu sayfa sizin. Ve unutmayın; hikayenin nasıl bittiğinden ziyade, içine ne  sığdırdığınız hatırlanacak.
​Dünya, kendi sesini bulmaya çalışan cesur kalpleri sever. Öyleyse bugün, o taze sese kulak verin. Hayatın size sunduğu bu en beyaz sayfaya, yarın okuduğunuzda sizi gülümsetecek olan o ilk kelimeyi yazın:
​"Umutla..."

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı