ÖNCE BEYNİN İNANSIN


 ÖNCE BEYNİN İNANSIN


“Hayal, hakikate yaklaştıkça gerçekleşme olasılığı artar.”altını çizdiğim bir söz.
Ne doğru bir cümle… Hatta itiraf edeyim, bu sözü ilk okuduğumda içimden “Evet ya, ben bunu yıllardır yapıyorum ama adını şimdi koydum” dedim.
Ben hayal kurmayı hiç yarım bırakmadım. Öyle uzaktan el sallayan, sisli, belirsiz hayaller değil benimkiler. Masası olan, saati olan, kokusu olan hayaller… Beynimle aramda tuhaf bir anlaşma var sanki: “Bak,” diyorum ona, “olacak şey bu. Sen de ona göre hizalan ” O da inanıyor. İnanınca durmuyor zaten. Var gücüyle çalışmaya başlıyor.
Bilim diyor ki; beyin, detaylı hayali gerçek sanıyor.
Ben de  diyorum ki; beyin biraz saf, biraz da çok çalışkan.
Ona ne gösterirsen, “tamam” diyor.
Öğretmen olmam da böyle oldu.  O zamanlar  sınıfın önünde duruyordum hayalimde. Tahta vardı, tebeşir tozu vardı, “öğretmeniiim” diyen minik sesler vardı. Henüz mesleğin zorluklarını bilmiyordum ama kalbimin yerini biliyordum. Meğer beynim çoktan inanmış. Yıllar sonra o sınıfa gerçekten girdiğimde, hiç yabancılık çekmedim. Çünkü ben o sahneyi önceden defalarca yaşamıştım.
Hayal kurmak bazen “boş iş” sanılır.
“Gerçekçi ol” derler.
Oysa kimse şunu söylemez: Gerçek dediğin şey, bir zamanlar birinin hayaliydi.
Ben hâlâ hayal kuruyorum taze taze .Hem de eskisinden daha cesur, daha ayrıntılı… Bazıları henüz gerçekleşmedi. Ama acelem yok. Çünkü biliyorum;Beynim o dosyaları kapatmadı. Arka planda çalışıyor. Sessiz ama ısrarlı.
Herkesin içinde yarım kalmış bir hayali vardır. Bir çekmecede durur. Ara sıra açar bakarız, sonra yine kapatırız. Belki de sorun hayal kurmakta değil; hayali yeterince yakıştıramamakta,yaklaştırmamakta. Detaylandırmadıkça, ona “gel” demedikçe…
Şimdi kendime ve size soruyorum: Hayaliniz nerede duruyor? Uzaktan mı bakıyorsunuz, yoksa içine mi girdiniz?
Unutmayın, hayal hakikate ne kadar yaklaşırsa, beyin o kadar “tamam, bu iş bende” diyor.
Gerisi zaman meselesi⏳️
Ben bekliyorum.
Çünkü hala  gerçekleşmeyi bekleyen muazzam hayallerim var.
Ve biliyorum…
Beynim çoktan inandı bile. 😊
Ve işin en güzel tarafı şu:
Artık sadece kendi hayallerimi değil, çok sevdiğim dostlarımın hayallerini de beynimde tamamlıyorum. Onların yarım bıraktığı cümleleri, cesaret edemedikleri ihtimalleri, “olsaydı” diye iç geçirdikleri anları… Hepsini zihnimde yerli yerine koyuyorum. Çünkü inanıyorum; zaman beni yanıltmayacak. Hayal gerçekten inanarak kurulduysa, evren er ya da geç o randevuya geliyor.
Sahi…
Sizin hayalleriniz nasıl?
Uzakta mı duruyor, puslu mu…
Yoksa yanınızda mı, dokunabileceğiniz kadar hakiki mi?

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı