ZİHiNSEL MİNİMALİZİM


 Geçmişin sadece hatırlamaktan zevk aldığın kadarını düşün.”

Ne kadar da kibar bir uyarı aslında… Çünkü geçmiş dediğin şey, açıldığında her zaman güzel kokular yaymıyor. Bazı anılar var, hatırlayınca kalp yumuşar; bir kahve buharı gibi. Bir de var ki, zihne üşüşür üşüşür de “Ben niye bunu yine açtım?” dedirtir insana.

Biz genelde tersini yapıyoruz. En çok can yakan sahneyi seçip, en yüksek sesle oynatıyoruz kafamızda. Yönetmen biziz, oyuncu biziz, seyirci de… Üstelik film hiç bitmiyor. Oysa hayat, “tekrar” tuşuna basılacak bir dizi değil. Hatırlamak bir davetiye değil; istersen açarsın kapıyı, istemezsen kapalı kalır.

Kişisel gelişim denen şey bazen dağlara tırmanmak değil; eski defterleri usulca kapatmayı öğrenmektir. “Bu anı bana ne kattı?” diye sorabilmek… Katmadıysa teşekkür edip yoluna devam etmek. Her hatırayı sırtında taşımak zorunda değilsin. Bazıları valize değil, çöpe gider. Evet, dramatik ama gerçek.

Geçmişi sadece tadını aldığın kadar düşün. Gülümsetenini al, öğretenini not et, incitenini orada bırak. Çünkü hatırlamak bir beceridir; acıyı çoğaltmak değil, farkındalığı büyütmek için vardır. Ve inan bana, hafifleyen zihinle yürümek çok daha keyiflidir.

“Geçmişin sadece hatırlamaktan zevk aldığın kadarını düşün.”
Bu söz sanki özellikle yaş aldıkça daha da anlam kazanıyor. Dikkat ettiniz mi, yaşlı insanlar geçmişi çok anlatır.En çok da iyi tarafını abartırlar kimi zaman ..Bazı büyükler de feleğin çemberinden geçip büyük bir farkındalıkla tam tersini yapar . Çünkü zaman onlara şunu öğretmiştir: Acı hatıralar anlatıldıkça iyileşmiyor, güzel anılar paylaşıldıkça çoğalıyor.

Biz insan oğlu gençken her şeyi ciddiye alıyoruz. Küçük bir kırgınlığı ömürlük dosya yapıyor, arşivliyoruz. Yaş ilerledikçe ise insan seçici oluyor; hafızasında yer kiralamak kolay değil artık. “Buna değmez” dediklerini siliyor, “iyi ki” dediklerini kadife kutuda saklıyor. Ne bilgelik ama… Bir nevi zihinsel minimalizm.

İşte o yüzden büyükler torunlarına hep güzel hikayeler anlatsınlar. Hep bir yaz günü, bir bayram sabahı, bir soba başı olsun anlatılanlarda. Kimse “Ah evladım bir de bana yapılan haksızlıklar vardı” diye başlamasın söze. Çünkü bilinmeli ki ; hikaye dediğin umut vermeli, kalbi ısıtmalı. Torun dediğin şey, travma dinlemeye değil, masal duymaya gelmeli..

Belki de kişisel gelişimin en olgun hali budur: Güzel anılar biriktirmek. Günün birinde anlatacak bir şeyin olsun diye bugünü güzelleştirmek. Kahkahaları saklamak, küçük mutlulukları büyütmek, hatıraları torunlara ,eşe dosta yakışır hale getirmek.

Çünkü gün gelir, hepimiz bir koltuğa otururuz. Bir çocuk dizimize yaslanır ve “Anlat” der. İşte o gün, geçmişten sadece hatırlamaktan zevk aldığımız kadarını anlatabilmek ne büyük zenginlik…

“Geçmişin sadece hatırlamaktan zevk aldığın kadarını düşün.”
Keşke bu cümle yaş aldıkça otomatik devreye girseydi. Ama olmuyor. Çoğu yaşlı, geçmişi bir anı sandığı gibi değil, bir dayanıklılık raporu gibi anlatıyor. Hep çekilenler, hep sabredilenler, hep katlanılanlar… Sanki hayat bir yarıştı ve en çok acı çeken birinci oldu.

Dinlerken fark ediyorsun; aslında anlatılan sadece yaşananlar değil, görülmeyen emeğin, duyulmayan sabrın, söylenememiş sözlerin dökümü. “Ben çok çektim” cümlesi, çoğu zaman “Ben fark edilmedim” demenin başka bir yolu. Haklılar mı? Çoğu zaman evet. Ama yine de insanın içi burkuluyor.

Çünkü sürekli acıyı anlatmak, geçmişi onurlandırmıyor; sadece bugünü ağırlaştırıyor. Torunlar masal beklerken, hayat dersi dinliyor. Oysa her acının içinde bile anlatılabilecek bir umut kırıntısı, bir gülümseme anı vardır. Ama ona bakmayı seçmek cesaret ister.

Belki bizim kuşağa düşen farkındalık şu:
Çektiğimiz her şeyi anlatmak zorunda değiliz. Güzel anıları özellikle biriktirmeliyiz ki anlatacak başka şeylerimiz olsun. Gün gelir, dizimize bir çocuk yaslanırsa, ona “Ben çok çektim” değil, “Bak biz böyle gülmüştük” diyebilelim.

​Çünkü geçmiş, sadece ne kadar acı çektiğimizin dökümü değil; o acıdan neyi süzüp yanımıza aldığımızın öyküsüdür. Ve insan, başkasına anlattığı hikaye kadar yaşlanırken, kendine fısıldadığı hikaye kadar genç kalır.Güzel anlarda buluşup ,güzel anılar biriktirmek dileğiyle ...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı