EKSİK OLAN GEREKLİ DE DEĞİL


 



Bakın, şöyle bir gerçek var:
Sürekli eksik olan bir şey, uzun vadede hayati olmuyor.

Mesela düşünün…Sürekli eksik olan şeyler var ya, hani  hayatımızın illa bir yerinde vardır ...

İlk başta insan “tamam, ben bu yarım pizzayla idare ederim” der, ne de olsa  kanaatkar insanım.
Sonra bir bakar, bütün herkes tam pizzalarını yemiş oh miss, sen hala  yarım pizza yiyor ama  doymuyorsun.
Sonra fark edersin ki, aslında o yarım pizza olmadan da gayet mutlusundur.Hep bir alternatifi vardır ekmek arası yersin  doyarsın da.

Çünkü insan garip varlık…
Bir şey hep eksikse, bir süre sonra eksikliğe de alışıyor,
Sonra da diyor ki: “Yokluğu da o kadar kötü değilmiş.”

İlişkiler de böyledir mesela.
Sürekli sizi eksik hissettiren birini düşünün.
Hep bir parça ilgiyi saklayan…İlgiyi lütuf gibi sunan ..
Sevgiyi şartlara bağlı veren ,gram gram altın gibi veren .
Hep bir “daha iyi zamanlar” vadeden…
Ama o zaman hiç gelmeyen..
Hep bir şeyleri yarım bırakan…

Başta beklersiniz..
Bir gün tam olur sanırsınız,umut dünyası..
Bir gün doya doya yaşarım zannedersiniz.
Ama zaman, sabrın en büyük testidir.
Bir süre sonra fark edersiniz:
O eksik olan şey, aslında hiç gerekli de  değilmiş.

Ve işte o gün hafiflersiniz.
Küçük bir tebessümle mırıldanırsınız:
“Sürekli eksik olan, bir süre sonra gerekli de olmuyormuş”

Parayla da böyledir.
Hep eksik kalan hayalleriniz, bitmeyen alışveriş listeniz…
Bir süre sonra bakarsınız ki, ihtiyacınız olan şey ne son model telefonmuş ne de üç beş gün gidilecek  tatil.
Sadece biraz huzurmuş.

Duygularla da böyledir.
Birini seviyorsunuz ama hep eksik.
Bir bakışı eksik.
Bir sözü eksik.
Bir sahipleniş eksik
Bir içtenlik eksik
Bir güven eksik
Bir süre sonra fark ediyorsunuz ki, yarım sevgiye koca bir kalp ayırmak çok gereksizmiş.

Hayat da tam burada size kısık sesle bir ders fısıldar:
“Tam olan kıymetli. Tam olmayan, bir süre sonra yok sayılacak.”

O yüzden, sürekli eksik olan hiçbir şeyi putlaştırmayın.
Ne ilgiyi…
Ne sevgiyi…
Ne bir insanı…
Ne de hayalini kurduğunuz o tamamlanmamış hikayeyi.

Çünkü inanın, insanın ruhu da dolap düzeni gibi…
Eksik parçalarla dolu raftan bir gün vazgeçer,
Yerine daha sade, daha tamam şeyler koyar.

Bir sabah uyanırsınız, eksik olan gitmiş.
Ve daha güzeli:
Gerekli de olmamış.


🌿 Hadi şimdi kendinize bir kahve koyun. Tam dolu olsun. Bir yudum alın ve düşünün: “Hayatında hep eksik olan ne var? Belki de onsuz daha huzurlusundur…” ☕✨😉

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı