ÇOCUĞUN KALBİ EVİN AYNASIDIR


 Çocuğun Kalbi, Evin Aynasıdır

Yeni doğmuş bir bebeği kucağınıza alın… Ona bir seslenin, hafifçe gülümseyin, el çırpın. Bir bakın, o minicik beden, duyduğu tüm seslere rağmen ne yapacağını hemen kendi başına seçmez. Önce annesinin yüzüne döner. Bir işaret arar. Güvenli mi değil mi, gülmeli mi ağlamalı mı…

Annenin gözünde bir parıltı varsa, o da gülümser.

Anne huzursuzsa, tedirginse, o minik yürek de aynı duyguyu taşır.


Çünkü çocuklar duygularını bizim aynalarımızdan öğrenirler.


Evde sesler alçaksa, konuşmalar yumuşaksa, tartışmalar yerine anlayış varsa, çocukların iç dünyası da bir o kadar sakindir. Yuvanın havası temizse, çocukların kalbi de temiz kalır.


Sevgiyle büyüyen, huzurla beslenen çocuklar; ileride dünyaya da aynı huzuru taşırlar.

Evde güven hisseden çocuk, dışarıda güçlü olur.

Evde sevgi gören çocuk, dünyaya sevgi sunar.


Bu yüzden bazen en büyük eğitim, yüksek sesle verilen öğütlerde değil…

Gülümseyen bir yüzde, sakin bir nefeste, şefkatle kurulmuş bir cümlede saklıdır.


Çocuklarımız bizim sözlerimizden çok ruhumuzun tonunu duyarlar.

Ve büyüdüklerinde, o tonu hayatlarına bir pusula gibi taşırlar.

Ama evde gürültü varsa, sesler yükseliyorsa…

Birbirini aşağılayan, yok sayan, kalp kıran cümleler havada dolaşıyorsa…

Çocuğun dünyası da o gürültü kadar karışır.


Dayak, öfke patlamaları, küçümseyici bakışlar, sürekli eleştirilmek… Bunların her biri çocuğun kalbine görünmeyen çizikler atar.

Yetişkinler “unutur” sanırlar ama çocuklar unutmaz; sadece içlerine gömerler.

O evde büyüyen çocuk, kendini değersiz zanneder, sesi kısılır, gülüşü azalır.


Bir çocuk için en büyük korku, kavga edilen bir evde büyümenin yanında

kimse tarafından duyulmadığını hissetmektir.

Yok sayılmak, önemsenmemek, sevginin koşula bağlandığını görmek…


Oysa sevgi, bir çocuğun en temel hakkıdır.

Bulutların arasından süzülen bir güneş gibi evi ısıtmalı; sesi yükseltmeden, kalbi incitmeden, “sen değerlisin” diyerek büyütmeli.


Biz yetişkinler daha bilinçli olursak, daha sakin konuşursak, öfkeyi değil sevgiyi örnek alırsak;

çocuklarımız sadece bugünü değil, gelecekte kuracakları kendi ailelerini de daha sağlıklı temeller üzerine inşa ederler.


Çünkü unutmayalım:

Çocuğun karakteri, evin atmosferinde mayalanır.

Ev iyileşirse, çocuk da iyileşir.

Çocuk iyileşirse, dünya güzelleşir.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı