Tatil: Kendime Ayrılmış En Güzel Randevu


 Hayatın telaşı arasında, takvim yaprakları hızla düşerken bir şey fark ettim:

Aslında hepimiz, zamanı bir yerlerde kaybediyoruz… Ve onu bulmanın en keyifli yolu tatil.

Tatil, benim için yalnızca bavul hazırlamak değil; ruhumun kapısını tıklatıp“Merhaba, nasılsın?” diyebildiğim tek fırsat.


Sabahın ilk ışıklarıyla uyanırım.

Güneş yüzünü tam göstermeden, deniz kıyısında kimsenin olmadığı o sessiz anlarda sadece kendimi dinlerim.

Kaldığım yerde her saat başka bir etkinlik olur; hepsine katılmaya çalışırım.

Yoga matını serer, birkaç esneme hareketiyle bedenime “Merhaba, bugün de seninle olacağım” derim.


Sonra havuzun davetkar suyuna girerim.

Havuz jimnastiği öyle sanıldığı gibi spor değil, adeta suyun içinde ağır çekim dans… Üstelik terlemeden spor yapmanın tek yolu. (İtiraf edeyim: Bazı hareketlerde “Ben bale sanatçısı olmalıydım” diye düşündüğüm oluyor.Suyun kaldırma gücü sağolsun)


Bir köşede beni bekleyen kitabım vardır. Onunla sahilde buluşuruz.

Rüzgar saçlarımı karıştırırken, kelimeler zihnimi düzene sokar.

Deniz, uzaktan mavi mavi bakar. “Gel” der gibi… Ve giderim.

O an bilirim ki; dünyanın en büyük lüksü, denizin sesi eşliğinde kulaç atmaktır.


Kimbilir kaç tatilimiz kaldı önümüzde…

Belki on, belki üç, belki bu son.

İşte bu yüzden kısa ömrün farkında olarak yaşamak gerekir.

“Bir gün yaparım” dediğin şeyleri tatil valizine koy; erteleme.


Çünkü tatil, güneş gözlüğünün ardında yaşlanmayan bir gülüş demek…

Çünkü tatil, “Ne kadar zamanımız kaldı?” sorusuna “Bunu düşünmek için çok güzel bir gün” cevabı verebilmektir.


Ve bazen, tatilde yapılacak en güzel şey, hiçbir şey yapmamaktır.

Çünkü tatil; kendimizi şımarttığımız, başkalarının bizden beklediği rolleri bir kenara bırakıp gerçekten kendimiz olduğumuz zaman dilimidir.

O kısacık aralıkta, kimseye yetişmek zorunda olmadığımızı, hayatın yalnızca “koşmak”tan ibaret olmadığını hatırlarız.


İşte bu yüzden tatil, sadece deniz ve güneş değil; ruhun yeniden doğduğu en güzel mevsimdir. 🌊☕📖

Bir gün, hayat filmimizin son sahnesi geldiğinde, pişmanlıklarımız değil; tatillerde çekilmiş fotoğraflarımız, deniz kokusunu taşıyan anılarımız kalsın.

Çünkü kimse “Keşke daha çok çalışsaydım” demez…Biz olmasak da o işler yapılacak, takvim yaprakları değişecek, dosyalar kapanacak.

Ama denizin o günkü maviliği, güneşin tam o anda saçımıza vurma şekli bir daha asla tekrarlanmayacak.


O yüzden, hayatın yükünü değil; hatıraların hafifliğini yanımıza alalım.

Ama herkes, dalgaların sesini duyamadığı bir günde, içinden sessizce şunu fısıldar:

“Bir tatil daha olsaydı…”

Yelda Öğretmen 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı