SESSİZ HESAP


 Hayatta hiçbir güç sonsuza kadar sürmez. Kuş her gün karınca yer; ama gün gelir, o kuş ölür, karıncalar onu sessizce parçalar. Ne intikam vardır işin içinde, ne öfke… Sadece doğal bir döngüdür bu .

Makam da böyledir, koltuk da hayat da .. Dün yüksekten bakanlar, bugün sıradan bir sırada oturur. Dün kapısından herkesin saygıyla geçtiği oda, bugün başkasının elindedir. Ve hayat o hesabı sessizce keser

Faturada “kibir” diye yazar, “düşüş” diye tahsil eder.

Ne çok gördük bu örnekleri ..Dün astlarına tepeden bakan müdür, emekli olup devlet dairesinde sıra beklerken, kendi zamanında terslediği memurun önünde “rica etsem…” demek zorunda kalır. Dün köylüsüne dudak büken siyasetçi, bir seçimde sandığın önünde “yolun sonu” tabelasını görür. Dün en güçlü sanılan patron, bir krizle beraber işçisinin maaşına muhtaç hale gelir.

Ve bu sadece makamla sınırlı değildir. Evlatlarını küçülterek, döverek, yok sayarak büyüten anne babalar da aynı sessiz hesabı yaşar. Bir ömür boyu sevgiyi esirgeyenin, yaşlılığında o sevgiyi beklemeye hakkı olmaz. Çocuğun kalbinde açtığı yara, gün gelir sessizce karşısına çıkar.

Unutulur şu basit gerçek.Hiçbir koltuk kalıcı değildir. Hiçbir güç baki değildir. Hiçbir evlat, ezildiği yerde filizlenemez.

Kibir insanı kendini ,zamanın efendisi sanır. Ama zaman çok sabırlıdır; sessizce bekler. Gün gelir, o yükseklikten aşağıya tak diye baktırır. Ve emin olun iniş, çıkıştan çok daha öğreticidir.

Asıl mesele, düşüşte onurunun kalmasıdır. Yüksekteyken insanlara nasıl baktıysan, alçaldığında o bakışın karşılığını bulursun. Merhametsiz yükselen, merhametsiz düşer.

Hayatın hesabı ağır değil, sessizdir. Ama mutlaka kesilir..

Dün emir veren, bugün rica eder.

Dün “beni bekletmeyin” diyen, bugün saatlerce kapı önünde bekler.

Dün hor gören, bugün hatırlanmaz.

Dün astına bağıran, bugün torununa sözünü dinletemez.

Dün makamına güvenen, bugün bir sandalyeye muhtaç kalır.

Dün “sensiz yapamam” diyenleri küçümseyen, bugün kimseyi yanında bulamaz.

Dün adını altın harflerle yazdırmak isteyen, bugün bir mezar taşında unutulur.

Dün sevgiyi esirgeyen anne-baba, bugün sevgisizliğin yalnızlığını tadar.

Zaman çok net cevaplar verir.

Kibirle şişen, sevgisiz büyüten, kalbini taşa çeviren herkes; günü geldiğinde hayatın soğuk tokadıyla yere serilir.

O an geldiğinde ne koltuk tutar, ne unvan taşır, ne mal ne makam işe yarar.

Geride kalan tek şey, yaptıklarının yankısıdır; neyi ektiysen, onu biçersin.

Geride kalan tek şey, yaptıklarının yankısıdır.

Bir gün sana geri dönecek olan, alkışların değil incittiklerinin sessiz suskunluğu ya da gönüllere ektiğin sıcaklıktır.

Çünkü hiçbir unvan mezar taşına kazınmaz; orada sadece “insan” yazılıdır.

Ve işte o an, kim olduğunu değil, nasıl biri olduğunu gösterir.

“Nasıl bilirdiniz?” diye sorulduğunda, gerçekten “iyi bilirdik” diyenlerden olabilmek… işte bütün mesele budur.

Yelda Öğretmen 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı