İNCE YER.



Her insanın bir "ince yeri" illa vardır.
Belli etmez belki. Gülümser, susar, konuşur, unutur gibi yapar…
Ama işte o yer, çok kolay incinir.

Orası öyle bir yerdir ki ne kalın cümleleri taşır, ne sert bakışları.
Bir söz dokunur, dağıtır.
Bir bakış yeter, incitir.
Sen "şaka yaptım" sanırsın , o günlerce gecelerce kendine gelmeye çalışır.
Çünkü o yer, çocukluktan kalmadır.
Bir öğretmenin sesi, bir babanın sesi , bir annenin gözyaşı oraya kazınmıştır.

Ve biz...
Bazen bilmeden dokunuruz o yere.
Bazen de bile bile bastırırız.
"Ne var canım bunda alınacak" deriz.
Olmaz.
Bazı yerler alınmak için değil, anlamak için vardır.

Sen gülüyorsun ya şakaya mesela...
O, küçükken "çok suskun" diye sınıfta alaya alınmış.
Sen "bir şey olmaz" diyorsun ya,
O, küçükken "abartma" diye susturulmuş.
Senin için cümle, onun için yara.

Bak, bir şey söyleyeyim mi?
İnsanın en hassas yeri cildi değil, kalbidir.
En büyük burkulma dizde değil, onurdadır.
Birine yanlışlıkla çarptığında “pardon” dersin, geçer.
Ama duygulara çarptığında “pardon” yetmez bazen.

Onun için...
Konuşmadan önce iki kere düşün.
Şaka yapmadan önce tart.
Yargılamadan önce dur.
Her insanın bir taşıdığı var.
Ve her taşıdığının bir kırılgan yeri…

O yüzden lütfen,
Kimsenin onuruna basarak espri yapma.
Kimsenin kalbinde yürürken topuklu giyme.
Ve kimsenin "gülümseyen" yüzünü, zırh sanma.
Belki o, en çok ağlayan yeridir insanın.

İnsan, insanı tam buradan tanır.
Dokunmadan, anlayarak.
Zorlamadan, hissederek.
Yaralamadan, sararak.

İşte o zaman...
Gerçekten "insan" oluruz.
Ve hayat, daha yaşanır bir yer olur.
Ama;
Bazı insanlar, senin en kırılgan yerini bulur…
Oraya bastıkça seni susturur, eğdikçe kendini büyütür.
Zayıflığını tanır, onu bir anahtar gibi kullanıp ruhunun kapılarını zorlar.
Seni kırmakla kalmaz; o kırıklardan içeri sızıp seni kendine itaate mecbur sanır.

Oysa bilmezler ki;
Gerçek güç, başkasının canını acıtmakta değil, onun acısına dokunmadan yanında durabilmektedir.
Gerçek değer, birini yönetmekte değil, onunla birlikte yürüyebilmektedir.

Hiç kimse, bir başkasının incinmiş yanını sömürerek yücelemez.
Kimse, bir ruhu bastırarak efendi olamaz.

Sen ise…
İzin verme.
İzin verme, kalbinin inceliği zaafa çevrilsin.
İzin verme, hassasiyetin suskunluğa dönüşsün.
Senin de ince yerlerin olabilir,
Ama unutma:
Orası senin zaafın değil, insanlığındır.

Ve o insanlık…
Seni kimsenin önünde eğmez.
Ama vicdanın önünde dimdik durmanı sağlar.
Ve şimdi…
Öyleyse bi sor kendine:

İnsan mısın?
Yoksa sadece
İnsanımsı mısın?

Çünkü gerçek insan,
güçlüyken incitmeyen,
haklıyken susabilendir.
Zayıfı ezmeyen, incinişi hissedebilendir.

İnsan görünmek kolay...
Ama gerçekten insan kalmak,
zor zamanlarda belli olur.

Yelda Öğretmen 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı