HER ŞEY GÜZEL OLMASA DA SEN UĞRAŞ


 Her şey güzel olacak diye bir beklentim yok. Hatta bu lafı duyan iç sesim artık kıkırdayarak “yine mi?” diyor🤭

Çünkü biliyorum, hayat öyle Instagram filtresiyle poz vermiyor bize. Bazen kırılıyor, dökülüyor, bazen de üstümüze üstümüze geliyor. Ama ne yapıyorum biliyor musun? Yine de her şeyin güzel olması için uğraşıyorum. Çünkü ben tembel bir umut sahibi değilim, terli terli çalışan bir hayalciyim.

Bazı günler kırılıyorum herkes gibi evet. Bazen bir bakış, bazen iki kelime yüreğime oturuyor; öyle yumuşak yumuşak da değil, taş gibi… Haketmediğim halde üzerime düşen laflar var, gecenin sessizliğinde yankılanan.

Ama ne yapayım, öğrendim ben artık…

Teflon tava gibi olmayı.Teflon tava ne yapar? Yağlıyı da kaldırır, yakmayanı da. Ama asla yapışmaz.Ben de öyleyim. Kalbime yapışmasına izin vermiyorum. Üzülürüm elbet, içim burkulur, bir iki gün dibe vururum… Ama sonra?

3. gün kalkar, aynanın karşısına geçer, saçımı düzeltir, gülümseyerek şöyle derim:"O onun sorunu,öğrenene kadar inşallah öğrenir "

Çünkü şunu öğrendim:

Beni kıran insanların çoğunun kendiyle çözemediği meseleleri var.Bana değil aslında, kendi yarım kalmışlığına kızıyor.

Ben buna göğüs geriyorum çünkü büyüdüm.Büyümek; boy uzaması değil, iç genişlemesidir.Artık alıngan değilim. Aptal hiç değilim.Her söyleneni üstüme almıyorum, her susanı dost sanmıyorum.

Hayat zor, evet. Bazen sabah kalkmak bile büyük bir başarı, kalkıyorsun, giyiniyorsun, çayını kahveni koyuyorsun.

İşte o çay,kahve içmek bile küçük bir zaferdir bilene ...


Her gün kendime diyorum ki:

“Bugün de olmadıysa, yarına randevu ver umuduna.”

Çünkü umut, iptal edilemeyen bir randevudur kalbinle.

Gidersin, oturursun, beklersin…

Ve bazen öyle anlar olur ki, küçücük bir tebessüm; bütün o koca günün anlamı olur.

Bak sevgili dostum…

Hayat sana ne verirse versin, senin ona ne kattığın çok daha önemli.

Yarası olan çok, merhemi olan az.

Sen merhemli kal.

Kırılırsan dağılma.

Sarsılırsan susma.

Kendine sahip çık, çünkü sen kendin için en büyük hediyesin.

Bazı insanlar gider, geriye huzur kalır.

Bazı günler batar, güneş başka bir yerden yine doğar.

Sen yeter ki:

Teflon kalpli, şeker dilli, altın yürekli biri olmaktan vazgeçme.

Gerisi gelir.

Hem de öyle bir gelir ki…

Gidenlere teşekkür edersin.

Sen sen ol..

Kırıldığında bile incitme.

Ağlarken bile dua etmesini bil.

İyiliğini kimsenin hak edip etmediğine bakmadan yap.

Gidenin ardından kapıyı sessizce kapa ama kendine hiçbir zaman kapıyı kapatma.

Hakkında konuşanları değil, arkandan dua edenleri önemse.

Sevilmediğini hissettiğinde bile sevgini küçültme.

Dünyan karardığında içindeki mumdan utanma.

Çünkü senin ışığın, başkasının gölgesine mahkum değil.

Sen yeter ki…

Sabretmeyi bir zayıflık sanma.

Gülümsemeyi yüzeysel, susmayı teslimiyet sananları Allah’a bırak.

Kalabalıklara değil, gerçekliğe yaslan.

Kalbinin kıymetini bilen az olur, ama o azınlık her şeye yeter.

Sen elinden gelenin en güzelini yapınca,

Hayat bir yerinden tebessümle döner sana.

Belki geç olur, belki sessiz...belki derin ..

Ama mutlaka gelir.

Yeter ki sen kendinden vazgeçme.

Çünkü sen varsan 

İyi şeyler hala mümkün demektir.

Belki de mutluluğun sırrı çok büyük yerlerde değil…

Birinin gözünde ışık olmakta,

Bir selamda, bir tebessümde,

Bir yüreğe dokunup iz bırakabilmekte. 

Kısacık hayat uzun kırgınlıkları hak etmiyor.

İyi olalım, iyi kalalım,iyilik katalım dünyaya 

Çünkü en güzel intikam,her şeye rağmen sen kalabilmek , mutlu kalabilmektir…


Yelda Öğretmen 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı