SEN SADECE BİR ZERRESİN


 Hayat, zaman zaman insanı tuhaf bir ironinin içine sürükler. Kimi insanlar, varlıklarını saygıdeğer hayallerle ve büyük hedeflerle süslerken, aslında gerçekte içinin derinliklerinde kaybolmuş bir cesedi sırtlarında taşımaktadırlar. Evet, belki de sen bir cesedi sırtlanmış, fakat dünyada yalnızca bir zerre olan ufacık bir ruhsun. Bu derin gerçek, kendini büyük görenlerin farkında olması gereken en önemli derslerden biridir.


Birçok insan, hayat yolculuğu boyunca kendini yüceltme, daha fazlası olma arzusuyla yanıp tutuşur. Oysa ki, bu kibirli duruş, genelde içsel bir boşluğun ve kaygının yansımasıdır. İnsan, evrende ne kadar büyük görünürse görünsün, aslında yaşamın geçiciliği karşısında sadece bir toz zerresidir. Ve bu geçicilik, bizi bekleyen en büyük soruların da kapısını aralar: Kimiz? Nereye gidiyoruz? Bize kalacak olan ne?


Kendini çok büyük görenler, çoğu zaman yürüdükleri yolda başkalarını incitme riskini göz ardı ederler. Unutulmamalıdır ki, her insanın bir hikayesi ve her hikayenin ardında bir ceset vardır. Oysa ki, belki de yaşamın gerçek anlamı, geçici olacağımızı bilerek izler bırakmaktır; bir başkasının kalbinde sıcak bir hatıra, bir gülümseme veya bir cesaret vermek.


Küçük ruhumuzla büyük hayaller peşinde koşarken; dikkatimizden kaçan, insanları nasıl etkilediğimizdir. Her sözcüğümüz, her eylemimiz, köklerimizle nasıl bağ kurduğumuzu şekillendirir. Çevremizdeki yaşamları, kendi hırslarımız uğruna yok etmeye çalışmak yerine, onlara olumlu katkılarda bulunuyor muyuz? Belki de kendi cesedi taşırken, başkalarına da yol gösteren bir ışık olabilmektir asıl görevimiz.


Dünya üzerindeki yolculuğumuz, sadece kendimiz için değil; yanı başımızda duran, bizimle birlikte yürüyen ruhlar için de önemlidir. İncitmeden, samimiyetle, ve sevgiyle geçmek, belki de en yüksek erdemdir. Unutmayalım ki, yaşamda bıraktığımız izler, kalıcı olanıdır. Ebediyete karışacak olanlar ise, bu geçici bedenlerimiz olacaktır.


İşte bu yüzden, kendimizi büyüklük taslamaktan alıkoymalı; ruhumuzun derinliklerine inerek, gerçek değerimizi bulmalıyız. Her bir ceset, bir ruhun hikayesini ve deneyimlerini saklar. Bizim görevimiz, bu hikayeleri incitmeden, anlayışla ve sevgiyle yüceltmektir. Böylece, geçip gideceğimiz bu dünyada izler bırakarak, başkalarına da dokunmuş oluruz. Ve belki de, aslında hiç de büyük olmadığımızı, ama ruhumuzun büyüklüğünün, başkalarına kattıklarımızda ,onlarda ne hissettirdiğimizde saklı olduğunu  anlarız..

Yelda Öğretmen

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı