KENDİ SESİNE YOLCULUK


 


Herkes kendi hikayesini konuşur..
Ve çoğu zaman anlattığı şey sen değilsindir.
Kendi hikayesini anlatır, kendi masalını süsler, sonra da senin buna inanmanı ister.
Ses tonu ikna edicidir, cümleleri tanıdıktır.
Ama sen  artık masal dinleyecek yaşta değilsindir.
Çünkü bilirsin: İnsanlar başkalarını değil, çoğu zaman kendilerini anlatır.


Bir kitapta okumuştum.
Altını çizmedim ama zihnim çizdi zaten.
“Başkalarının söylediklerini kişisel alma.”
Ne kadar kolay söyleniyor, değil mi?
İnsanlar bazen sana bir cümle söyler.
Ama o cümle seninle başlamaz, senle de  bitmez.
O cümle; onların çocukluğundan, korkularından, yarım kalmış cümlelerinden, bastırılmış hayallerinden damıta damıta  gelir.
Ve sonra… sana giydirilir.
Bir bakmışsın, hiç sana ait olmayan bir elbise üzerindesin.
Omuzları dar.
Rengi sana yakışmıyor.
Ama “üstünde duruyor” diye herkes yakıştırıyor.
Bazı insanlar seni gördüklerinde seni değil, kendilerini hatırlar.
Kimi senin suskunluğunda kendi cesaretsizliğini görür.
Kimi senin başarında kendi ertelenmiş hayallerini.
Kimi de senin mutluluğunda, hiç cesaret edemediği bir ihtimali.
O yüzden bazen eleştiriler fazla ağır gelir.
Çünkü ağırlık sana ait değildir.
Taşıdığın yük, başkasının bavuludur.
Birinin sana “sen şöylesin” demesi, çoğu zaman “ben buyum” demenin kibar olmayan halidir.
Ama biz  farkında değilsek ne yaparız?
Hemen aynaya koşarız.
“Acaba gerçekten öyle miyim?” diye bir  bakarız.
Oysa o ayna sana değil, ona aittir.
Herkes dünyayı kendi inanç sistemiyle okur.
Kendi korkusuyla yargılar.
Kendi yarasıyla dokunur.
Ve çoğu insan farkında olmadan başkasına kendi hikayesini anlatır ;senin yüzünü kullanarak.
Bunu fark ettiğinde büyük bir özgürlük başlar.
Her söyleneni üstüne almamayı öğrenirsin.
Her bakışı kendine bağlamazsın.
Ve her sessizliği suç gibi görmezsin.
Çünkü anlarsın ki:
İnsanlar sana değil, içlerindeki sese konuşuyor,bağırıyor..
Farkın farkında olmak muhteşem ..işte
o gün başkalarının sana biçtiği rolleri yavaşça çıkarırsın üzerinden.
“Bu bana ait değil” dersin.
Ve bir gün,
üzerine ait olmayan her şeyi sessizce çıkarırsın.
Başkalarının sana biçtiği rolleri, yakıştırdığı cümleleri, yüklediği anlamları…
İlk kez gerçekten kendi kıyafetlerini  giyersin.
Ne dar, ne bol.
Ne savunma, ne vitrin.
Sadece sen.
Ve asıl mucize tam da burada olur:
Başkalarının hikayelerini sırtından indirdiğinde,
kendi sesin yankılanmaya başlar.
Net.
Sade.
Susturulamaz.
Artık masal dinlemezsin.
​Çünkü nihayet anlarsın ki; başkalarının seni nasıl gördüğü onların karakteridir, senin kendini nasıl bildiğin ise senin hikayendir . Ve kalem artık sadece senin elindedir...
Yelda Öğretmen 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı