İYİ Kİ...


 Her şey birdenbire olmuyor. İnsan 30'a yaklaşırken fark etmeye başlıyor ama asıl uyanış 40' tan sonra başlıyor. Geç kalmış bir uyanıklık gibi… Uykudan yeni kalkmış bir yüzle aynaya bakar gibi. Yorgun ama daha gerçek.


Ömrün yarısı başkalarının doğrularına göre geçiyor.Annen ,baban ,eşin ,eşinin ailesi ... Sorgusuz kabul etmişsin, susmuşsun, sabretmişsin.İçine atmışsın. Kimsenin umurunda olmamış .Uydurduklarını sanmışlar ama uymayan bir şeyler varmış.Bir sor kendine . Kimin fikriydi savunduğun düşünceler? Kimin duygusuydu içinde büyüttüğün kırgınlıklar? Sonra bir gün bir şeyler oluyor; ya bir cümle, ya bir kitap ,ya bir kayıp,ya bir hastalık ya da yalnızca bir sabah sessizliği... Ve fark ediyorsun✨️


Avuç avuç vermişsin her şeyden minicik kırıntılarla yetinmişsin. Düşe kalka büyümüşsün ama büyürken bazı yerlerini kaybetmişsin. Gülümsediğin fotoğraflarda bile bir hüzün varmış gözlerinde, şimdi daha net görüyorsun,daha parlak .


Zamanla kabullerin çoğalıyor ama öfken azalıyor. Kızgınlığın, yorgunluğun önüne geçiyor. Çünkü artık bazı şeylerin uğruna yanmaya değmediğini öğreniyorsun. Kalabalıkları özlüyorsun bazen ama kalabalıkta yalnız kalmayı daha çok biliyorsun,daha çok seviyorsun.


İçin suskun, dilin temkinli, kalbin seçici artık.

Kimseye “gel” demiyorsun öylesine.'Gel 'diyene gitmiyorsun. 

Bir dostluk, bir sevgi, bir kelime… Her şeyin kıymetini hassas terazide tartar gibi gram gram ölçüyorsun.


Ve sonra diyorsun ki:

“Ben artık kendim için varım.”

Birilerinin rızasına göre yaşadığın yılların ardından, kendine rıza göstermeyi öğreniyorsun.

Kırılanı değil, içini onarmayı önemsiyorsun.

Sakinliği seçiyorsun.Kendini seçiyorsun. 


Yüzündeki çizgiler artık kayıp yılların değil, kazandığın farkındalıkların izlerini taşıdığını hissediyorsun. 

Her şeye rağmen “iyi ki” diyorsun.

Çünkü yaşadığın her şey seni bugüne getirdi.Seni bugün ki sen yaptı .

Ve bugün, gerçekten yaşamaya başladığın ilk gün belki de.


Yaş 50’den sonra hayat daha anlamlı, daha derin, daha sen gibi.

Artık başkalarının dünyasında eğreti ,misafir değil, kendi evinde ev sahibisin.

Ve işte şimdi diyorsun:

“Geç de olsa geldim kendime… İyi ki geldim.”

Yelda Öğretmen 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞARKEN EN AZ KENDİNİ GÖRÜR İNSAN

Resim
  ​Hayatta en az kendini gören insan, aslında hayatın en büyük sırrını taşıyan insandır. Çünkü kendini görmek, bir ayna karşısına geçip fiziksel özelliklerini incelemekten çok daha ötedir. Bu, ruhunun derinliklerine inmek, korkularınla yüzleşmek, zaaflarını kabullenmek ve potansiyelini keşfetmektir. Ancak ne yazık ki modern dünyada koşuşturma içinde kaybolmuş zihinler, bu derin yolculuğa çıkmaya pek de hevesli değildir. ​Sabahın erken saatlerinde alarmın o tiz sesiyle uyanırız. Gün, yapılması gerekenler listesiyle başlar; İşe git, WhatsAppı       yanıtla, faturaları öde, yemek yap, çocuklarla ilgilen... Her bir madde, bizden bir parça daha koparır, bizi dış dünyaya daha fazla bağlar. Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, çoğu zaman dışarıdan bize dayatılan kimliklerdir;"iyi bir çalışan," "fedakar bir anne," "iyi bir ev hanımı "başarılı bir girişimci." Peki ya bunların ardındaki sen kimsin? O yorgun gözlerin, o endişeli dudakların ardında saklanan gerç...
Devamı

BUGÜN NASIL YAŞAMAK İSTİYORUM ?

Resim
 Hayat kısa. Hatta bazı sabahlar alarmı duyamayacak kadar kısa. Ama ne yapıyoruz? Sanki sonsuz bir vaktimiz varmış gibi davranıyoruz. Sabah gözlerimizi yarım yamalak açıp, kahveyi damardan alsak ayılacağız diye düşünüyoruz. Ama asıl mesele kahvede değil dostlar… UYANMAKTA! Burada bahsettiğimiz uyanıklık, sabah kalkınca gözleri ovuşturup “Bir beş dakika daha…” demek değil. Hayata gözünü açmaktan bahsediyoruz. Çünkü ne demiş büyüklerimiz: "Yaşarken mutlu ve uyanık olmaya bak, çünkü uzun süre ölü ve uykuda kalacaksın." İnsanoğlu öyle bir varlık ki, çoğu zaman yaşadığının farkında değil. Otomatik pilota bağlamışız; işe git, eve gel, yemek yap ,ye,yıka kaldır , dizi izle, çay iç ,uyku moduna geç. Peki ya ruhun? Onu en son ne zaman güncelledin? Belki de son yazılım güncellemesi 2008'te kaldı…Güncellemeyen her şey eror verir.. Haydi Biraz Farkındalık! Sabah uyanınca telefona değil, kendine bak aynada. Bildirimlerden önce kendini yokla. “Bugün gerçekten ne hissediyorum?” diye sor...
Devamı

KELEBEK KANADI SENDROMU 🦋

Resim
 Kelebek Kanadı Sendromu Bugün bir şey öğrendim. Kelebekler…🦋 kendi kanatlarını göremezlermiş. Yani düşün: Rengârenk, şahane, tablo gibi kanatlara sahipsin ama aynan yok! Uçuyorsun ama farkında değilsin ne kadar zarif olduğunun. Ve sonra düşündüm: “Hımm… Bu bana çok tanıdık geldi.” Çünkü sen de öylesin. Ne kadar özel olduğunu, ne kadar güzel güldüğünü, bir cümleyle nasıl birinin gününü aydınlattığını fark etmiyorsun. Sabah kalkıp saçın dağınık, gözün uykulu hâliyle aynaya bakıyorsun… ama sen sadece sivilceyi görüyorsun. Halbuki ben orada ışıldayan bir ruh, kahkaha yedekli bir yürek ve yürürken etrafa enerji saçan bir varlık görüyorum. Sen de bir kelebeksin ama bluetooth’suz. Yani dışarıya yayın yapıyorsun ama kendin dinleyemiyorsun. Birini mutlu ediyorsun ama kendine “Aferin be!” demeyi unutuyorsun. Bir kelebek, “Ay bu kanat bende fazla mı abartılı oldu?” der mi? Sen neden içindeki güzelliği küçümsüyorsun o zaman? Farkında Olmanın 3 Altın Kuralı: Aynaya sadece sivilce kontrolü içi...
Devamı